Na iets zoets komt iets zuurs
Johnny de Theaterhater 27 jul. 2005

---

Nederland vergrijst en de veertigers en jonge vijftigers hebben Nederland in een wurggreep. We hebben daarmee niet alleen te maken met een gevaarlijke vergrijzing maar ook met een onsmakelijke verzuring. Deze groep heeft alle vruchten geplukt en lijkt zich er niets van aan te trekken dat zij enkel zure vruchten hebben overgelaten.

De groep van veertigers en vijftigers heeft het in de afgelopen decennia zo slecht nog niet gehad. Zij konden voor bodemprijzen huizen kopen, studeerden volledig gefinancierd, zo lang zij maar wensten. En mochten ze geen zin hebben om te werken, dan konden ze terugvallen op een lucratief sociale voorzieningssysteem. Zij hadden beschikking over de pil en seks was nog niet dodelijk. Verder was er zo veel werk dat voor de minder leuke banen mensen in het buitenland geronseld werden. Hun jeugd was vol vrijheid, goede muziek en criminaliteit was nog beperkt tot een enkele zwartrijder op het toch al niet al te dure openbaar vervoer. Maar het goede leven is duidelijk geen recept voor een positieve instelling (of ‘levenshouding’). Deze generatie heeft een ongekende hoeveelheid zeikers en zeiksters voortgebracht, die een absoluut gebrek aan realiteitszin aan de dag leggen. Iets dat terug te vinden is in de media die door hen worden gedicteerd en liever klagen dan rapporteren. Het publieke debat dat gedomineerd wordt door angst voor waarden en religies van anderen. En het politieke beleid dat wordt uitgezet alsof het gewone volk uit kinderen bestaat waartegen gesproken moet worden in metaforen als zure en zoete snoepjes. Een zeer bedrukkende omgeving voor iedere tiener, twintiger en dertiger die toch al niet meer de eerst zo zoete vruchten kan plukken.

Alsof dit nog niet deprimerend genoeg is heeft deze groep eigen moraalridders zich ook aan de theaterpodia vastgeklonken. Zo dat zelfs in de ontspanning zij ons hun superioriteit toe kunnen schreeuwen. In het Cabaret klagen de Youp van ’t Hek’s, Hans Dorresteins en Jack Spijkerman over de maatschappij en de vreselijke problemen die zij moeten doorstaan. De wereld die slecht is en vooral hoe zij hier toch boven bewegen. Maar ook in de dans sijpelt de verzuring door. Zo wordt in voorstellingen van Krisztina de Châtel pijnlijk zichtbaar hoe mooie jonge lijven beperkt en verwrongen worden door de choreografie van deze generatie. Maar het toneel zelf is toch wel het ergste. Gevestigde namen als Pierre Bokma en Gijs Scholten van Aschat maken voortellingen rondom zichzelf en hun eigen talent. Omgeven met jonge acteurs laten zij zien hoe je met een blik of beweging innerlijke strijd kunnen vertolken, met een bravoure die je in het echte leven enkel bij de koningin kan vinden. En natuurlijk krijgt jong talent een kans, maar wel een kans om in de schaduw van deze halfgoden lekker te oefenen.

Het ergste is dat deze generatie Nederland ervan overtuigd lijkt te hebben dat zij ook werkelijk op een paddestoel behoort te zitten. Iets dat ook niet geheel onverklaarbaar is sinds de publieke opinie en daarmee het maatschappelijke klimaat door deze zelfde mensen wordt bepaald. Een groep die maar al te graag in de zoete appels van haar leven bijt om daarna te klagen dat deze niet biologisch is. Terwijl de generaties na hun knikkend toekijken en op de zure appels kauwen die hen zijn toegegooid.

 

door: Johnny de Theaterhater