Artistiek Verantwoord
Johnny de Theaterhater 04 jul. 2007

---

Een blik werpend op het aanbod in het nieuwe theaterseizoen denk ik: wat hebben ze toch veel te zeggen.
Een stuk over Nietzsches Tranen. Een 'poetisch betoog over een niet-bestaande-liefde'. Funky voorstellingen over het eind van de Wereld, vijftienhonderdvierendertig interpretaties van Shakespeare plus een zelfverzonnen stuk dat zo van hem had kunnen zijn. Veel mannen en vrouwen in artistiek ondergoed en veel randgroepjongeren van een zekere etnische afkomst; dan krijg je tenminste subsidie en iedereen kan er wel wat over zeggen.
Enfin.
Ik vind het heerlijk dat mensen iets kwijt willen. Dat ze mij kunnen overtuigen van het feit dat ik over moet stappen op groene energie omdat ik anders over vijf jaar niet alleen gemuteerd nageslacht werp, maar ook mijn lieverlingstheater inmiddels gesmolten zal zijn. Dat ze me laten zien dat het aan de andere kant van de wereld Echt Heel Erg is; dat ik daar dan wat mee kan doen. Een pleidooi voor gelukkig zijn. Luisterliedjes van vergeten dichteressen. Ik heb zelfs een prachtig toneelstuk gezien over dat kinderen van gescheiden ouders er helemaal niks van snappen, en die ouders ook niet. Vermaak me, onderwijs me en verras me.
Maar waarom moet dat nou zo vaak Cultureel Verantwoord Ver Gezocht worden? Waarom worden er elke keer weer vreemdere historische figuren bijgesleept ('volg de eerste transgender van de wereld (1862) in zijn/haar strubbelingen te leren leven met zijn/haar lactose-allergie als een metafoor voor de huidige voedselproblematiek') ? Waarom Shakespeare zo uitknijpen dat er niks meer van overblijft dan Halina Reijn die op een tafel plast? Waarom plassen mensen überhaupt op een tafel op toneel? En kan iemand me uitleggen waar al die rappers vandaan komen, die begeleid door een man met woest grijs haar staan te beatboxen voor een publiek van Cora-Kempermanvrouwen? Wat wil je nou zeggen?
volgens mij is er gewoon niet zoveel meer te zeggen.
We leven in een cultuur waar het door de hoogste kringen geaccepteerd wordt dat Halina en plein public een plasje doet. Waar het inmiddels zeer verantwoord is als zwart en wit door elkaar lopen. Waar we een WW-uitkering krijgen als we geen baan hebben, en subsidie als we een stuk maken over mensen die geen baan hebben. Alles kan, alles mag, en daar kunnen veel theatermakers niet tegen. Dus proberen ze simpele zielen als ik te provoceren met de zoveelste verkrachting van een klassiek stuk, dwerg of maagd op het podium. Ik haal mijn schouders op. Ik wacht geduldig tot Nederland een dictatuur wordt en al die vrijzinnigen weer een reden hebben om vrijzinnig te zijn en meer te melden hebben dan wat we al weten -of niet willen weten.


door: Johnny de Theaterhater