Nominatie’s Gouden Kalveren 2007
Tess-Danyeal van Brakel  09 okt. 2007

---

Met mijn danskleding nog aan richting het Nederlands Film Festival. Ik doe tegenwoordig hele hippe dingen en daarom heb ik er even poep aan dat ik het Neude opstap in mijn roze beenwarmers. Het is druk, maar niet stampvol in de voor de gelegenheid opgebouwde tentjes.

Ik glimlach als ik amicale acteurs tegen kom die jolig met een biertje in de hand plaats nemen op een van de schaarse stoelen. Ik voel de behoefte om de relatie, amicaal en film, te analyseren maar daar is helaas geen tijd voor. Matthijs van Nieuwkerk belooft namelijk dat het een geanimeerde avond zal worden, en Matthijs spreekt altijd de waarheid vind ik.
Matthijs is toch een soort van 'te grote pap jongen' die je aan de arm mee wilt nemen naar de kapper om hem in zo’n vliegtuigstoeltje te zetten. Ik heb geen idee waarom deze associatie het geloofwaardiger maakt, maar we doen even alsof.

Voor het podium zit de jury die deze keer de films bekeken heeft. Het kalende hoofd van Meneer Ronald Giphart priemt in mijn linkeroog. Nu weet ik toevallig dat deze man een gezin heeft en een goed lopende schrijversbaan en ik vraag me af hoe zo iemand een film jureert.

Terwijl de kinderen pindakaas in je neusgaten smeren, (Papa ook een hapje? Nee jongen, papa is een hele belangrijke schrijver die tegenwoordig ook films kan beoordelen) en zijn vrouw net vraagt of je haar nog wel aantrekkelijk vindt zit hij spelfouten in de achtergrond te zoeken of zinsverbanden die hij niet ondersteunt?
Ik heb daar toch een geromantiseerd beeld bij. Jezelf opsluiten op een zolderkamertje, zonder voedsel, maar met een biologisch universiteitsniveau thee’tje, wachten tot je iets nuttigs kan opschrijven over de film in kwestie; zodat je niet helemaal voor lul staat als je er iets over moet zeggen.
Ik vind het een vak apart. Ik vergeet altijd de namen van de hoofdpersonen. Ik vergeet altijd dat ik niet in slaap mag vallen bij Arthouse films. (Dat is sociaal niet verantwoord in mijn vriendenkring).

Jos Stelling schuift bij, aan de tafel van Matthijs, en hij laat merken niet helemaal gelukkig te zijn met het nihile aantal nominaties voor zijn nieuwe film, de tragiekomedie, Duska.
Zijn tafelheer zaagt er een beetje over door en hij is duidelijk geïrriteerd.
Omdat deze man in mijn ogen best geniaal genoemd mag worden (hij is de oprichter van het Louis Hartloper Complex en Springhaver) schud ik hem later op de avond de hand en feliciteer hem met zijn geweldige nieuwe film.

Hij schudt zijn hoofd, schuift zijn bril wat verder op zijn neus en trekt zijn hand terug.
"En nu gaat iedereen mij ineens wél feliciteren met mijn film?" antwoordt hij en loopt met grote stappen weg.
Dit was niet het gesprek dat ik mij had voorgesteld. Ik had graag gewild dat hij eindigde met de zin: "Mag ik je adopteren en je opleiden in alle mooie dingen die ik ken?"

Ik had volmondig “Ja!” geroepen en deze column opgezegd.



door: Tess-Danyeal van Brakel