Crossing Border: Overspannings-dal
Crossing Border: Eline Driest 07 nov. 2007

---

Zoals de druk op een stoompan oploopt tot ver boven het kookpunt, zo ook de machinekamer van een festivalorganisatie. Temperaturen ver boven honderd graden bereiken we meerdere malen per dag, terwijl we het grootste literatuur- en muziekfestival van Europa uit de grond proberen te stampen. Crossing Border heeft dit jaar een jubileum, en vanwege de vijftiende editie duurt het festival maar liefst zeven dagen. Extra veel werk voor ons dus in de machinekamer; extra lang staat te stoompan te sissen.
De spanningsboog waarbinnen je geconcentreerd en zinvol kan werken heeft een begin, maar zeker ook een eind. De kunst is dit einde te herkennen en bovenal te erkennen. Niks is erger dan jezelf te betrappen terwijl je al tien minuten naar het linkerbovenhoekje van je computer aan het staren bent, kauwend op een elastiekje. In mijn geval, ook heel charmant, hoort daar vaak een licht autistisch heen-en-weer schudden bij.
Op ons kantoor heeft iedereen een eigen manier om het einde van de spanningsboog in te luiden en, na enige onderbreking, een nieuwe spanningsboog in te zetten. Mijn eigen manier om een dergelijk ‘overspannings-dal’ te overbruggen is meestal het zetten van een kop thee, even wat posters of foldermateriaal uittellen (ik bemoei me met de pr) of checken of vriendinnen een gezellig mailtje hebben achtergelaten, ongetwijfeld tijdens hun laatste overspannings-dal.
In perioden van oplopende druk struikelt mijn direct leidinggevende dagelijks over zijn tas, prullenbak, of stapels papieren. Ik heb het vermoeden dat dat bij hem het einde van de spanningsboog inluidt. Verontrustend is wel dat de frequentie inmiddels is opgelopen tot drie keer per dag, en we nog twee hele weken voor de boeg hebben.
Gelukkig deel ik het bureau met ons ‘contact literatuur’, iemand met kalme overspannings-dalen. Zij mompelt iets over het vluchtschema van Roddy Doyle en de pendelbus voor Andreï Makine en vlucht in de muziek. Als troost en ontspanning draait ze haar lievelingsband, de Super Furry Animals, die dit jaar tot haar grote vreugd ook op het festival staan. Indien nodig gaat de plaat op repeat, of nog eens, en nog eens…
De afdeling productie, aan het andere eind van ons kantoor, heeft grovere maatregelen om spanningsbogen passend af te sluiten. Met in het vooruitzicht twee weken van overwerk en pizza’s boven het podiumplan van Patti Smith en de kleedkamerwensen van Kula Shaker, zijn hun overspannings-dalen kort maar krachtig. De één gooit beide balkondeuren open, en roept luidruchtig om meer zuurstof, de ander vlucht in carnavalskrakers en werpt zichzelf op als kantoor-dj van de meest corney jaren 80 hits.
Twee kenmerken van oplopende druk delen we allemaal; de eerste is hang naar zout en zoet. Zakken kruidnoten en speculaas worden aangerukt onder het mom van ‘het is toch bijna Sinterklaas’ en zijn meestal op wonderbaarlijke wijze binnen een dag verdwenen. Er is zelfs een strenge patat-regel ingevoerd om onszelf in bescherming te nemen.
Het tweede kenmerk is dat we er eigenlijk allemaal vreselijk van genieten! Het zal dus afkicken worden als straks de deksel van de stoompan is gegaan en het festival zich met al haar smaken en geuren heeft laten verorberen. Dan gaan we met lichte aanpassingsverschijnselen weer over naar de voorspelbare en regelmatige spanningsbogen van een gewone werkdag…


www.crossingborder.nl

door: Crossing Border: Eline Driest