Ed en Willem Bever
Frank Roumen 13 feb. 2008

---

“Het leven van een amateurtheatergezelschap gaat niet altijd over rozen”. Dat is de insteek van deze column, zo werd mij verteld. Voor toneelgroep Nanook Nono, waar ik al jaren mijn contributie aan betaal, is niets minder waar dezer dagen. Morgen gaat de productie De Verbouwing (een stuk van Carver) in première en nog geen drie weken geleden bleek een van de vier spelers te zeer met zijn gezondheid te worstelen om tot de eindstreep mee te kunnen doen. Je wenst het je ergste vijand niet toe.
Regisseur Jos Rigter is dermate briljant en ook onnavolgbaar dat hij kennelijk in staat is die rol in de eindfase “even” over te nemen. Ik regisseer zelf ook, maar kan me niet voorstellen tot een dergelijke tour de force in staat te zijn. Ik kan me alleen maar een beeld vormen van hoe het hem te moede moet zijn. Ik hoorde dat het stuk evengoed weer een pareltje gaat worden! Ook dankzij zijn “twee handen op een buik”-broer, Ton (die ook alles van theater weet) heeft Jos Rigter de rol nog snel even ingestudeerd, terwijl Ton de eindregie doet: Ed en Willem Bever in de bocht, noemen wij dat bij Nanook. We prijzen ons gelukkig met deze jongens en ’s avonds doen we natuurlijk een ave mariaatje of weesgegroetje voor de met zijn gezondheid sukkelende collega.

Ik wacht ondertussen af tot het donderdag is. Of afwachten…
Ik heb zojuist vastberaden op de “send’- knop gedrukt.
Er is altijd moed voor nodig om voor het eerst een nieuw stuk, vaak nog in een eerste versie, te verzenden. Om je kindje los te laten en digitaal de wereld in te schoppen.
Ik heb vanochtend de laatste hand gelegd aan mijn bewerking van Don Quichot, speciaal voor Drie Maal Plankenkoorts, uit Roosendaal. Het zijn toneelvrienden van me, wiens voorstellingen ik vreselijk bewonder. Ik voel theatrale verwantschap en mijn blijdschap was dan ook groot toen ze heel positief en enthousiast reageerden op mijn voorstel eens een stuk voor ze te schrijven.
Ik liep al met allerlei ideeen rond in mijn hoofd, maar kon niet bevroeden dat zij ondertussen besloten hadden met twee van de drie acteurs een voorstelling te willen maken voor de benedenbouw van het voortgezet onderwijs waarbij literatuur op de planken wordt gezet voor deze doelgroep. Of ik daar een stuk voor wist!
Het werd dus Don Quichot. Voor, tijdens en na de kerst worstelde ik me door de 800 of meer bladzijden heen, gewapend met een aantekeningenschriftje. Tijdens het lezen ontstonden de contouren: naar het hier en nu vertalen, een vertelvoorstelling, in- en uitstappen, speels theater…

De tekst is net weggestuurd. Tussen hoop en vrees balanceer ik nu. Hoop op een geweldig positieve reactie: “briljant”, “niks meer aan doen!” en de vrees dat dat nog niet het geval is. Er zal zeker iets te verbeteren zijn of bijgepunterd kunnen worden, natuurlijk. Maar vandaag leef ik even in de veronderstelling dat het stuk perfect is.

Frank Roumen.
www.frankroumen.nl
www.nanooknono.nl


door: Frank Roumen