Johnny de Theaterhater doet een dansje
Johnny de Theaterhater 04 mrt. 2008

---

‘Die Vogelaar, die is toch niet van cultuur?’ vroeg ik laatst angstig aan mijn alleswetende, soms nogal betweterige vrouw, mevrouw de Theaterhater. Ze dacht even na en antwoordde bedachtzaam: ‘Nee, ik geloof dat die geflipte professor over cultuur gaat. Of is het nog steeds dat vrouwtje wier haar altijd zo goed zit?’
Na enige discussie besloten we dat het Plasterk moest zijn die voor hoop in bange cultuurdagen moest gaan zorgen. Maar dat riep onmiddellijk een volgende vraag op: ‘Waarom hebben al die culto’s het toch steeds over Vogelaar en haar wijken?’

Je moet weten dat mijn vrouw en ik niet echt op stand wonen. Want hoewel de gemiddelde theatermaker weinig verdient, is het leven als theaterhater ook geen goudmijn. Tot een jaar geleden woonden we in een achterstandswijk. Zonder te verhuizen kwamen we in een prachtwijk terecht en voor we het wisten stond ons appartementje in een Vogelaarwijk.

Daar is natuurlijk niets mis mee. What’s in a name tenslotte. Maar waar ik me wel een beetje zorgen over maak, zijn al die theatermakers die opeens dansjes en stukjes met me willen maken! Of schilderijen, op muren en op stoepen! Want iedere Vogelaarbuurt heeft zeker vijftien kunstenaars toegewezen gekregen. Om de sociale cohesie te vergroten, om de creativiteit te stimuleren, om begrip te kweken. En al die vijftien kunstenaars storten zich met dezelfde energie op de bewoners van de wijk. Ik word inmiddels bijna dagelijks geïnterviewd, want echte verhalen doen het zo leuk in een voorstelling. Mijn vrouw zit maandag op trommelen, dinsdag op textiele werkvormen, woensdag op expressie met allochtone vrouwen en andere boerka’s, donderdag op arbeidersvrouwenkoor (Zangvereniging MAHV, ofwel Macht aan het Volk) en vrijdag op yoga om haar eigen ik te ontdekken onder leiding van een dramatisch therapeut. Alleen in het weekend is ze soms thuis, als ze geen uitvoering heeft in het buurttheater of moet gaan trommelen in een andere Vogelaarwijk.

Het werkt ontegenzeggelijk. We kennen elkaar nu allemaal in de buurt. En er begint een eenheid te komen, we beginnen elkaar te begrijpen. Tussen al het gedans, geacteer en gefröbel door praten we met elkaar en ontdekken we dat we allen maar eens wens hebben:

Mevrouw Vogelaar, mogen we onze wijk terug?

door: Johnny de Theaterhater