Twee Vrouwen van Harry Mulisch
Tess-Danyeal van Brakel  17 nov. 2008

---

Ik ben geen recensent.
Dat neemt niet weg dat ik graag mijn mening ventileer tegen iedereen die dit niet wil horen. Voornamelijk als het gaat om schrijvers uit de ‘grote drie’ en dan vooral als het gaat om Opa Harry Mulisch. Zo voelt hij namelijk voor mij. Als een gerespecteerde opa. Nu weet ik niet of hij dit ziet als de hoogst behaalde titel na zo’n 90 werken, maar dat terzijde.
Ronald Giphart noemt hem in enkele werken ‘God’, ik houd het liefkozend bij Opa. Wel met een hoofdletter natuurlijk.
Ik kan uren sikkeneuren om de gedachte dat Opa er op een dag niet meer zal zijn. Hoe moet het dan verder met de Nederlandse literatuur?

Het boek ‘Twee Vrouwen’ is door Nederland Leest verspreid in een miljoen exemplaren om zowel het boek centraal te stellen als de discussie. Wat mij betreft heerlijke propaganda.
Ik ben in het bezit van kaartjes voor de slotbijeenkomst in de Amsterdamse Schouwburg.
Terwijl ik wacht tot de voorstelling begint zie ik Opa plaats nemen in de ‘loge du gouvernement’. Hij oogt krakkemikkig, mager, maar fit.
In het programma staat dat we vanavond verrast worden door een speciale gast die de moeder van Sylvia, een van de hoofdpersonages, zal vertolken. Achter mij hoor ik speculaties. Dan dimt het licht en begint de voorstelling.
Eigenlijk wil ik naast Opa plaats nemen om zijn hand vast te houden en zachtjes lovende kritiek in zijn oor te fluisteren. Nog even kijk ik op het programma en zie dat na de voorstelling de Mulisch Consulent, Marita Mathijsen, in gesprek zal gaan met de schrijver.

Zoals dat gaat tijdens voorstellingen dwalen mijn gedachten vaak af, ben ik afgeleid door de hoogblonde midlife-crisis dame achter mij en ben ik gefascineerd door de bulderende lach van een man uit het publiek.
Plots realiseer ik mij, dit is het stuk van Sylvia’s moeder. Ik ga recht overeind zitten en let geconcentreerd op. Een figuur met dikke jas en muts loopt het podium op. Niemand in de zaal geeft enig blijk van herkenning tot we haar stem horen bulderen. Een diepe, luide, oude, krakerige, schore stem.
Oma hondje! Roep ik opgetogen.
‘Oma hondje?’ Vraagt iemand naast mij. ‘Dat is Kitty Courbois.’

Ik jubel. Zoals Mulisch mijn opa-gevoel oproept, zo doet Kitty dit met mijn oma-gevoel. Heerlijk herinneringen van zondagochtenden voor de buis. Warm geworden cornflakes en je ouders die nog slapen. Oma hondje.. Zucht.


door: Tess-Danyeal van Brakel