Interview met Elvan Akyilidiz
Een gesprek met Elvan Akyilidiz door  06 dec. 2004

---

Eén voor één druppelen de medespelers van Elvan Akyildiz binnen in café De Blincker in de Amsterdamse Nes. Theatergroep Rast speelt vanavond de voorstelling In de schaduw van mijn vader en eet gezamenlijk een hapje voor de voorstelling. Vlak voor er gegeten wordt heeft Elvan even tijd voor een interview.

Op dit moment is Elvan druk met van alles. Naast het gezelschap Rast is Elvan lid van cabaretgroep Hassans Angels, dat vorig jaar de voorstelling Het gaat om het Innerlijk maakt en dit jaar en volgend jaar met Schijn in de theaters staat. Verder speelt ze (tijdelijk) in Onderweg naar Morgen en is ze al zeven jaar een vaste bewoonster van Sesamstraat. Omdat ze zo druk is ziet ze zelf weinig theater. Het laatste wat indruk op haar gemaakt heeft in het theater waren de Gumus monologen in Theater Cosmic. En Najib Amhali. ‘Om Najib heb ik heel erg gelachen. Maar verder ga ik eigenlijk niet zo vaak. Ik zou wel meer willen zien. Het meest hou ik dan van komedies. Drama kan ook leuk zijn, maar de combinatie van drama en komedie vind ik het leukst. Het zelf maken en spelen van een voorstelling vind ik echter leuker dan het kijken naar theater.’

’Wat ik nog wel graag zou willen zien is Ik van Orkater, maar ik weet niet of dat nog wel speelt.’ Ze zou meer moeten gaan zien vind ze ‘ook voor mijn ontspanning. Ik voel me namelijk wel eens een beetje overwerkt. Ik amuseer mensen en laat ze ontspannen, maar zelf doe ik dat eigenlijk te weinig.’ Die liefde voor theater heeft Elvan altijd al gehad. ‘Op school al. Toen we met school naar het theater gingen vond ik dat ongelooflijk indrukwekkend. Dat gevoel is nooit meet weggegaan.’ En nu is haar werk haar hobby, en andersom. ‘Theater vind ik leuker dan de discotheek.’

Het meest trots is ze och wel op de voorstelling waarin ze nu speelt In de schaduw van mijn vader. Maar ook op Hassans Angels is ze trots. ‘Omdat we, de drie meiden, alles zelf verzinnen, schrijven en spelen’. Steeds beter weet de Nederlandse theater en televisiewereld Elvan te vinden. ‘Ik merk dat ik steeds vaker voor dingen gevraagd wordt. En niet alleen maar om een Turks meisje te spelen, maar ook vanwege mijn kwaliteiten.’

Naast het toneel doet Elvan aan Flamenco. En daar is ze naar eigen zeggen ’best wel goed in’. Verder schildert ze en schrijft wel eens wat. ‘Vroeger schreef ik ook veel gedichten. Dat is vooral lekker als je je rot voelt.’ Omdat ze nu zo druk is, komt daar echter minder van. ‘Overdag ben ik meestal bezig met andere producties. Zo speel ik nu in ONM en doe ik natuurlijk ook nog Sesamstraat. Als ik dan ook ’s avonds nog speel ben ik wel moe. Vanwege alle adrenaline die dan nog ik mijn lijf zit slaap ik ook nog moeilijk. En natuurlijk leef ik vrij onregelmatig, maar ja , dat is gewoon een nadeel van dit vak. Als ik speel zie je daar trouwens niets van, dan vergeet ik alles.’

Ze voelt zich niet kwetsbaar op het podium, maar krijgt er juist een kick van. ’Misschien heb ik wel te veel zelfvertrouwen, haha. Ik ben wel een onzeker iemand, maar niet op het podium. Wat ik kan, kan ik. Ik zal niet gauw op m’n bek vallen, ik weet dat ik me wel zal redden. Ik zorg er voor dat het publiek van me houdt. Ze krijgt dezelfde reacties van het publiek: ‘wat ben je toch een schatje, ik zou je zo mee naar huis willen nemen.’ En met een lach: ‘Maar ze doen het nooit.’

’Ik geloof niet in iets niet kunnen spelen. Wanneer je bij voorbaat zegt “dat kan ik niet”, dan moet je ander werk gaan zoeken. Wel moet je soms harder werken om iets goed te doen. Ik kan bijvoorbeeld makkelijk een klein kind spelen. Bij Hassans Angels speel ik vaak de dombo, iemand die denkt dat ze het allemaal snapt, maar eigenlijk snapt ze er niets van. Met andere rollen zou ik meer moeite hebben. Wanneer ik bijvoorbeeld een hele harde zakenvrouw zou moeten spelen zou ik flink moeten oefenen. Een stoer Turks mannetje kost me dan weer weinig moeite.‘

Elvan doet nu veel verschillende dingen. Ze speelt komedie, drama, voor volwassenen en voor kinderen, in theater en op tv. ‘En ik vind alles even leuk.’ Graag zou ze eens in een film willen spelen, bijvoorbeeld in een film van Eddy Terstall. ‘Zijn Simon schijnt heel goed te zijn. Wel graag een sprekende rol dan en niet als voorbijgaande Turk.’ En met Najib zou ze wel graag iets gaan doen, ‘dat moet leuk worden.’ Komedie vind ze ook het lekkerst om te spelen. Daar krijgt ze ook de meest reacties op. ‘Als je drama goed speelt zeggen mensen: goed gedaan. Na een avond flink gelachen te hebben zijn ze echter véél enthousiaster.’

Van alles wat ze doet en gedaan heeft, blijft ze toch het meest bekend van Sesamstraat. Na zeven jaar is ze niet meer weg te denken naast Pino, Tommie, Sien en meneer Aart. Ze wordt door zowel de kinderen als ook hun ouders herkend en aangesproken. En ook in die reacties wordt de schattigheid van Elvan doorgaans benadrukt: ‘allemaal willen ze me mee naar huis nemen!’

Tijd om naar huis te gaan is het echter nog niet voor Elvan. Haar Rast medespelers wachten aan de eettafel. En de bühne roept.