Bij goede muziek stormt het in het theater
Een gesprek met Erik Visser door Jos Schuring 11 mrt. 2005

---

Na meer dan 25 jaar Flairck, vond Erik Visser de tijd om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: een soloproject met gitaarmuziek. Onlangs kwam de cd Erik Visser Eenmansoptocht uit en vanaf begin november maakt hij een uitgebreide tournee langs meer dan veertig, vooral kleinere, intieme theaterzalen.

Hoe is het idee ontstaan voor een soloproject?
“Bij Flairck was ik vooral componist en bandleider en speelde ik zelf steeds minder gitaar, terwijl dat toch mijn eerste liefde was. Ik heb dan ook de afgelopen tijd veel alleen gespeeld om mijn spel weer op gewenst niveau te krijgen, ik moest weer op een andere manier gitaar gaan spelen, solistisch in plaats van begeleidend. Ik speel nu stukken die ik door de jaren heen gecomponeerd en verzameld heb en die voor Flairck te solistisch waren.”

De cd staat vol met instrumentale gitaarmuziek en klinkt als een eenheid, terwijl de herkomst van de nummers heel erg uiteenloopt. Waar komt al dat repertoire vandaan?
“Ongeveer de helft van de nummers op de Eenmansoptocht heb ik zelf geschreven. De andere stukken zijn veelal bewerkingen van Ierse melodieën. Ik heb vijftien jaar in Ierland gewoond en veel met Ierse muzikanten gespeeld. Ik speel niet hun volksmuziek, dat kunnen ze zelf veel beter, wel heb ik een aantal Ierse harpstukken bewerkt. Maar er staan ook klassiek georiënteerde stukken op de cd, zoals een compositie van Bach voor koor en orkest. Een stuk dat in feite onspeelbaar is voor sologitaar, net als Stars and stripes, wat eigenlijk een militaire mars is.”

Wordt het optreden in het theater puur een concert of komt er nog een omlijsting?
“Het wordt een concert, maar wel met een verhaallijn, die vooral ontstaat door de volgorde van de stukken. Er wordt niet zo heel veel gesproken, waar nodig een aankondiging. Het is geen cabaret, er wordt al zo ontzettend veel geluld op de podia. Muziek is misschien minder direct, je moet het op je laten inwerken, maar het gaat vaak veel dieper. Bij goede muziek kan de hemel voor je open gaan, of het kan gaan stormen en onweren in het theater.

Maar hoe zit het nu met die verhaallijn?
“Nou, heel in het kort: er zit een verhaal in het theaterprogramma over twee mensen, die elkaar toevallig tegenkomen, een tijd met elkaar optrekken en dan weer uit elkaar gaan. Het speelt zich af in Ierland en Nederland. Ik speel dit programma daarom niet alleen; er komen ook gasten langs en uit die samenwerking ontstaat het verhaal eigenlijk vanzelf. Ik werk met drie verschillende gasten, mensen die ik goed ken, per concert één. Dorine Wiersma en Herman Pouderoyen zijn musici die beiden hun eigen liederen schrijven en zingen. En Tamara Rumiantsev, een jonge concertpianiste, speelt ook een aantal concerten mee. Met haar ga ik de Schilderijententoonstelling van Mussorgsky nieuw leven inblazen. We handhaven de structuur van deze oorspronkelijk voor piano geschreven compositie, maar nemen wel de vrijheid om een aantal schilderijen te variëren, waardoor er niet alleen een wandeling, maar ook een soort levensloop ontstaat. Overigens speel ik tijdens de concerten ook alle nummers van de cd.”

Gaan we binnenkort nog van Flairck horen?
“Zeker, Flairck ligt tijdelijk stil, maar we zijn een van de weinige groepen die akoestische, instrumentale muziek maken. Ik vind nog steeds dat daarmee te weinig gebeurt in Nederland en na dit project gaan we met Flairck wel weer iets ontwikkelen. Wanneer weet ik niet, dat hangt voor mij ook erg af van de ervaringen met de Eenmansoptocht.”