ITHTR bevlogen door Dirk Tanghe
Een gesprek met Dirk Tanghe, artistiek leider van de Paardenkathedraal door Isja Mak 27 nov. 2006

---

25 november ging de voorstelling August, August, August in première. Een feestelijke circustraktatie ter ere van het 65-jarig bestaan van de Stadsschouwburg Utrecht en het 10-jarige jubileum van De Paardenkathedraal. ITHTR is regelmatig te vinden in de oude manege van de faculteit Diergeneeskunde, het eigen theater van de Paardenkathedraal, en wil na tien jaar wel eens weten wat De Paardenkathedraal tot zo’n succes heeft gemaakt. Wie anders dan Dirk Tanghe hierover te spreken, artistiek leider van het Utrechtse gezelschap en actief als regisseur sinds 1996.

Om te beginnen van harte gefeliciteerd met uw 10-jarige jubileum. Is de première goed verlopen en bent u tevreden met de voorstelling?
Ja, absoluut. We hebben wel enige last gehad van premièrekoorts, op technisch gebied dan, maar ik ben een tevreden mens. Het is een spectaculaire voorstelling geworden. August, August, August is een zwartgallig sprookje over een dromer voor wie het onmogelijk is twee werelden met elkaar te verbinden. Aan de ene kant staat de kunstenaar en de andere kant de macht. Deze strijd levert een visueel aantrekkelijke voorstelling op die inhoudelijk pijnlijk ontroerend is.

Op welke manier past de voorstelling binnen de ‘hartslag van het moment’-thematiek van de Paardenkathedraal?
Het past op alle mogelijke manieren binnen de Paardenkathedraal. Alle lijnen en thema’s van de afgelopen tien jaar vallen in deze voorstelling samen. Het is een klassiek stuk dat ikzelf voor het eerst zag toen ik veertien was met mijn vader en grootvader in de hoofdrol. Regisseren was een noodzakelijke droom die ik bij de Paardenkathedraal kan leven. Deze voorstelling past hierbij. Het is feestelijk en toegankelijk, een ensemblestuk van ‘de bonte bende’. Het is een ode aan de fantasie en een ode aan mijn credo. Warmbloedig theater voor aan wie het theater belangt: het publiek.

Waarin representeert de Paardenkathedraal de persoon Dirk Tanghe?
In alles! Ik ben de motor. De aanrichter van het kwaad, de blijdschap, het verdriet, noem maar op. Ik heb mij omringd met ‘gekozen’ mensen. We zijn een bende die intuïtief bij elkaar is gekomen. De medewerkers van de Paardenkathedraal zijn mijn moedervlekken. Wij zijn ‘partners in crime’. Ik vind het nu ook erg bijzonder om te zien hoe ons gezelschap is geëvolueerd in tien jaar tijd. Ik ben zelf ouder geworden en de spelers ook. Daarnaast heeft de Paardenkathedraal zijn plek verovert in het kloppend hart van Utrecht. Dit is heel organisch gebeurd, als vanzelf. En zo is het ook met mij. Ik ben niet de vragende partij geweest of een gastregisseur. Ik heb de vrijheid en zal zeker blijven bij de Paardenkathedraal, want dit is nog maar het begin. De Paardenkathedraal wordt een open huis èn een doorstroomhuis voor acteurs van alle leeftijden.

Is het theater een reflectie van uw eigen leven?
Theater ís het leven. Theater biedt troost. Theater geeft inzicht. Via het theater leren wij veel over onszelf. En zonder theater sterf ik! Ik ontvang graag en het theater is waar alles samenkomt: natuur, kunst, dans, muziek, poëzie, lichamen en stemmen, gebeeldhouwd in de ruimte. Het is een levende ontmoeting. Een sacrale plek. In dat opzicht heeft het theater de plek van de kerk ingenomen. Het is ‘the art of drama’ en ‘the art of make believe’ en brengt mensen samen. De mens heeft de noodzaak te zoeken naar zichzelf en theater is een plek waar deze zoektocht wordt uitgebeeld. Ik ben geen succesmaker maar streef naar een heldere vertelling van deze zoektocht die de mensen geestelijk en emotioneel met elkaar verbindt. Ik ben absoluut geen pastoor, maar onderzoek het leven en als onderzoeker ben ik bij de Paardenkathedraal een heel gelukkig mens.

August, August, August van De Paardenkathedraal toert van 24 november 2006 t/m 3 mei 2007 door Nederland en Vlaanderen.

Meer informatie de Paardenkathedraal