Samba Schutte, het nieuwe talent met vele ambities!
Een gesprek met Samba Schutte door Lidion Zierikzee 17 mrt. 2008

---

Eerst vonden zijn ouders het theater maar een eng en onzeker vak maar nu zijn ze beretrots op hem. Samba kwam van Afrika naar Nederland en studeerde af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. In 2006 won hij het Leids Cabaret Festival. En nu toert hij met zijn eerste avondvullende programma Hakili Jambar door Nederland.
Als kind hield hij al van performen: mensen vermaken, verhalen verzinnen en van alles vertellen. Afrika bood hem echter weinig gelegenheden en middelen om in de spotlights te staan. Maar eenmaal in Nederland kon hij alles uit gaan oefenen. Samba kreeg een podium, een publiek en een opleiding, ‘ En toen brak de hel los’.

Hij bewandelde lang, soms makkelijk asfalt, maar ook moeizame ruige junglewegen. Hij heeft keihard moeten werken en heeft goed geobserveerd hoe anderen het vak beoefenen om te komen waar hij nu is. ‘Ik kijk graag naar succesvolle mensen, wat zij allemaal moesten doen en meemaken om te komen waar zij nu zijn. Zonder die observaties, hun lessen en adviezen had ik in 5 jaar tijd geen talent ontwikkeld, vreemde taal geleerd, opleiding afgerond EN een groot cabaretfestival gewonnen’.

Behalve naar ze kijken laat Samba zich vooral door mensen inspireren. Hij observeert graag hoe wij als mensen zijn met onze verschillende culturen, geloven, waarden en normen. En hoe hijzelf daarin staat. Tevens laat hij zich inspireren door grote filosofen uit deze tijd. Mahatma Ghandi met zijn ‘Be the change you wish to see in the world’, Neale Donald Walsch, Anthony Robbins, Eckhart Tolle en anderen. Maar ook de echte kunstenaars zoals Richard Pryor, Eddie Murphy, Bill Cosby, en toen hij naar Nederland kwam Najib Amhali en Jörgen Raymann. ‘ Ik wil het beste uit mezelf halen. Ik kijk graag hoe andere talentvolle mensen dit doen. En, ik praat alleen over dingen waar ik verstand van heb: dus over dingen uit mijn eigen ervaringen’.

En zijn ervaringen deelt hij niet alleen met de mensen in Nederland. Ook trad hij op in o.a. Afrika, Roemenie en Amerika. Dit vroeg echter van hem grote verschillen in speelstijlen. In Afrika en Roemenie is volgens hem het fysieke heel belangrijk . ‘De grap is wat je ZIET niet wat je VERTELT. Dus daar speel je veel meer, en ligt het publiek makkelijker dubbel’. En zo heeft elk land zijn verschillen. ‘In Amerika gaat het om eenvoudigheid. Niet te veel na denken, gewoon vertellen zoals het gebeurd is. In Nederland gaat het echter om verborgen boodschappen, en mensen gaan sneller een voorstelling analyseren’.

Behalve zijn fysieke spel, zijn achtergrond en zijn talent is het zijn persoonlijkheid waarmee hij zich onderscheidt van andere cabaretiers. ‘Ik ben heel open en “vriendelijk”- hoor ik vaak. Veel cabaretiers hebben dat harde in zich, dat klagende, zeurende. En ik heb meer die bewondering’. Zijn show zit ook vol met verrassende dingen zoals Afrikaanse dans, zang en fysiek spel, gemengd met de Nederlandse droge, sarcastische, cynische humor. En zelf vind hij ook dat hij wel een tintje ‘spiritualiteit’ in zijn voorstellingen toont. ‘Misschien word ik door dit alles vernieuwend genoemd. Ik kan het niet uitleggen: je moet het aan mensen vragen die komen; als ze weg gaan zijn ze opener, vrolijker en rustiger’.

Zijn voorstelling Hakili Jambar is voor hem een wilde reis door zijn levensverhaal. Over Afrika, zijn komst naar Nederland en zijn terugkeer naar huis. Zijn zoektocht naar zijn innerlijke kracht, en die van de mensen die in de zaal zitten. ‘De 80 minuten zijn zo voorbij, hoor ik vaak, omdat ik mensen gelijk in mijn wereld werp, met heel veel energie, humor, muziek, dans- en ook met heel veel rust. Het is mijn visitekaartje naar de cabaretwereld’.
Maar behalve de cabaretwereld leven er meer creatieve kriebels bij Samba. Hij speelde onder andere voor toneelgroep Werktuig in Amsterdam in een voorstelling over pesten en macht. Deze werd gespeeld op middelbare scholen voor jongeren. En ooit zaten er twee directeuren van de NPS bij hem in de zaal. ‘ Daarom zeg ik ook, elke voorstelling moet je knallen want je weet NOOIT wie er in de zaal zit!’. Deze heren waren zeer onder de indruk en ze vroegen hem onmiddellijk om bij de NPS te komen werken. Hij speelde een paar kleine rollen in de dramareeks van het Klokhuis en mocht uiteindelijk zelfs naar Roemenië om het programma Planet Europe te presenteren- over verschillen tussen de jeugd in Nederland en andere Europese landen. Wie wel eens naar BNN kijkt heeft Samba misschien wel voorbij zien komen als nieuwe presentator/verslaggever voor ‘ De Nieuwste Show’. ‘Ik kreeg een kans aangeboden en ik maakte daar gelijk groot gebruik van: soms heb je maar één kans om te bewijzen dat je echt iets kunt, en gelukkig pakte het perfect uit voor mij’.

Ook film is een grote ambitie van dit nieuwe talent. Onlangs speelde hij de mannelijke hoofdrol in de musicalfilm ‘ The Utrecht story’ van Zigzagfilms die in september uit zal komen. Als kind maakte hij ook al stop-motion animaties met speelgoed. ‘ Ik kan met film mijn verhalen echt tot leven brengen. Da’s anders dan met toneel omdat er veel meer mogelijkheden zijn. En ik zal in films spelen, en ik zal films ook regisseren’. En ja, zeker niet vergeten erbij te vermelden, Samba wil dit zowel in binnen- als buitenland. Maar we zijn er nog niet qua ambities. Ook de muziekwereld heeft hij nog als doelwit staan. ‘Haha, Ja ik heb heel veel ambities. Daarom is er denk ik al zo veel zo snel bij mij gebeurd’. Want laten we eerlijk zijn, deze man heeft een enorme speurt gemaakt in zijn carrière. Volgens hem groeit hij elke de dag en is het allemaal nog maar net begonnen. Hij wil mensen blijven inspireren. Dat anderen een voorbeeld aan hem nemen en het beste uit zichzelf halen om de beste te zijn wat ze kunnen zijn.
En zo weet Samba wie hij is en waar hij heen wil. ‘ Ik leef in het Hier en Nu. Ik ben heel tevreden met mezelf, wat ik bereikt heb, en in welke richting het allemaal gaat, maar ik weet waar ik eindig en Nederland zal niet mijn eindbestemming zijn’.

En tenslotte: ‘ hoop ik dat alle ouders hun kinderen hun kinderen de kans geven om te worden wat ZIJ willen zijn en niet wat de OUDERS willen dat zij worden. Net zoals mijn ouders dit hebben gedaan’.