Goedbloed, zweet en tranen
Mirjam Donkersloot
Goedbloed Toneelgroep Oostpool / 12 nov. 2004
Gezien in:

---

ARNHEM - De driehoek van de Trilogie van het Verlies is rond. Goedbloed is de nieuwe voorstelling van de Arnhemse toneelgroep Oostpool en tevens het laatste deel van deze trilogie. Regisseur/artistiek directeur Rob Ligthert en huisschrijver Peer Wittenbols geven in de drie voorstellingen hun visie op de zoektocht van Nederlandse dertigers en veertigers naar houvast. 'Verlies' staat hierbij centraal: verlies van een pasgeboren kindje in Het Zouthuis (2002) en verlies van vriendschap en liefde in Zullen We Het Liefde Noemen (2003). De trilogie is compleet met Goedbloed: het verlies van respect en verloren idealen.

'Zolang er pijn is, is er hoop'. Het motto van Goedbloed zegt veel over de voorstelling, zowel qua taal als inhoud. Het draait allemaal om de medewerkers van reclamebureau Goedbloed. Op een zaterdagmorgen komen ze bij elkaar voor een werkoverleg, onder leiding van de twee eigenaressen en hartsvriendinnen Christel en Jasmijn. Er is onenigheid over een foto die gebruikt wordt in een reclamecampagne voor KidsSoldiers, het goede doel dat zich inzet voor kindsoldaten. Moet Goedbloed een foto van een echt slachtoffertje gebruiken of een gelikte en 'gephotoshopte' foto van een model? De discussie hierover brengt verborgen spanningen en relaties tussen de collega's aan het licht. Allemaal raken ze betrokken bij het onontkoombare conflict tussen Christel en Jasmijn. De vertrouwensbasis 'Respect, Inspiratie en Transparantie' schudt op haar grondvesten.

Dat humor en tragedie dicht bij elkaar kunnen liggen, bewijst deze voorstelling wel. Terwijl de tragiek je om de oren vliegt, weten de acteurs vanaf de allereerste minuten de lachers op hun hand te krijgen. Dit gebeurt niet in de laatste plaats door het uitstekende acteerwerk. Zoals het hoofdrolspelers betaamt, springen Oda Spelbos en Juul Vrijdag in de rollen van respectievelijk Jasmijn en Christel er in positieve zin uit. Vooral Spelbos weet vanaf het allereerste moment de aandacht op te eisen en geeft haar personage op een hilarische manier gestalte. Medespelers Remco Melles, Ad Knippels en Federik Brom (als Bastiaan) - de enige acteur die in alle voorstellingen van de trilogie speelt - doen praktisch niet voor elkaar onder. Ook het jonge talent Astrid van Eck zet op een ontwapenende manier de jonge, ambitieuze Mare neer.

De 'taal', waarmee de personages elkaar bestrijden, speelt bijna een eigen rol in Goedbloed. De teksten van Peer Wittenbols zitten zeer knap in elkaar en vallen op door de originaliteit. Het is zeker geen natuurlijke taal, het doet af en toe bijna denken aan een stuk van Shakespeare, daar wijkt het net iets van af. Hierin schuilt wel het gevaar, dat het geheel geforceerd kan overkomen op het publiek. Dit gebeurt echter niet, dankzij de acteurs die zich de tekst op een knappe manier hebben eigen gemaakt en de woorden op een natuurlijke manier uitspreken.

Bijna ondergeschikt aan de taal lijken de emoties, die af en toe duidelijk in bedwang worden gehouden. Aan de ene kant passen die onderhuidse emoties bij het verhaal en zorgen er ook voor dat de sympathie van de kijker steeds van het ene personage naar het andere verschuift. Anderzijds blijft het geheel hierdoor ook wat afstandelijk. De vriendschap en verwijdering tussen Christel en Jasmijn spat hierdoor wel letterlijk, maar niet figuurlijk van het toneel af. Het is dan ook een verademing als bijvoorbeeld Juul Vrijdag en ook Remco Melles als Ludo eens lekker 'uit hun slof schieten'.

Al met al weet Goedbloed bijna 2 uur lang te boeien. En dat is knap met een decor bestaande uit een houten tafel, een laptop en twee waterkoelers. Grote trauma's, kleine ergenissen, alles komt aan bod. Voor elk wat wils om zich mee te identificeren. Goedbloed is dan ook goed voor een avondje bloed, zweet ('transpiratie' volgens Bastiaan) en tranen.