Een inktzwart CULTuurtjeTim RouschopHard Boiled Abattoir Fermé / 21 aug. 2011
Gezien in: Biddinghuizen, Lowlands 2011
Een duistere ruimte. Mensen die geruisloos, maar argeloos naar binnen lopen. Vijf theaterlampen die vijf blauwe, eenzame bundels licht de ruimte insturen. Deze bundels onthullen vier personen die in het midden van een podium staan. Ze hebben een drumstel, een basgitaar en microfoons bij zich. Op een halve meter afstand van de eerste rij staat een donkere, houten plaat en in de hoek van de bühne hangen twee kroonluchters. Met dit aanzicht betreden de bezoekers van Hard Boiled de theatertent op Lowlands. En dan breekt het stuk los.
Een actrice danst met een wanhopige uitdrukking voor de houten plaat. Het is snel duidelijk dat zij de hoofdpersoon is. Een andere speler laat een modelschip schommelen over de bovenkant van de houten plaat. De belofte is duidelijk. Bereid je voor op het stormachtige leven van deze hoofdpersoon.
Het verhaal van de hoofdpersoon wordt vertelt. En het is zo zwart als nacht. Van twee zussen die haar pesten en vernederen tot een priester die alcoholist is. Het is slechts het begin. We zien een speler opkomen met een hondenmasker. Uit zijn bewegingen wordt duidelijk dat het om een beest gaat. Hij verkracht haar. Hierdoor krijgt ze een ander beeld van seksualiteit. Dit zien we door een affaire met een badmeester en haar baan als prostituee.
Haar leven gaat van kwaad tot erger. Ze raakt verslaafd aan de alcohol en vlucht naar Amerika. Maar haar verleden herhaalt zich, want na vele slecht betaalde banen komt ze weer in de prostitutie. Ook hier gaat het verkeerd en ze komt op straat te leven. Daar wordt ze uiteindelijk vermoord door een psychopaat die haar een fles alcohol aanbiedt. Hij steelt haar organen en de hoofdpersoon sterft.
Dit stuk wordt muzikaal begeleidt door de band Capsule, een Belgische cultband. Naast de muzikale begeleiding laat theatergezelschap Abbatoir Ferme de wereld zien achter onze cultuur. Een pad waarin de engelen die je begeleiden je uiteindelijk van kwaad tot erger te brengen. Deze engelen zien we doordat de twee andere spelers engelenvleugels dragen. Dit kenmerkt de stijl van het stuk. Sprekende attributen, muzikale begeleiding en sfeerzettend licht. De toeschouwers worden getrakteerd op een stuk dat mensen raakt, die door de kunstzinnige bewegingen en tekstloosheid heen durven te kijken. Mensen die zich daar voor openstellen merken aan het einde van het stuk dat alles naar een boodschap verwijst. Nadat de hoofdpersoon is vermoord komt ze als geest terug. Ze ziet de kroonluchter in de hoek branden, maar kan hem niet bereiken. Na alle ellende in haar leven weigert ze op te geven. Ze pakt een stoel en probeert het opnieuw. Weer geen succes. Dan brengt een van de andere spelers haar een ladder. Ze stapt erop en reikt naar de hemel. Als haar hand de lichtjes bijna raken sluit een rood doek.
De livemuziek, het gebruik van attributen en de geraffineerd gebrachte moraal maken Hard Boiled tot een stuk dat zich richt op cultuurliefhebbers. Als je van simpel houdt blijf hier dan minstens tien meter van weg. Houd je van cultuur, kom dan kijken naar deze voorstelling.
