Hoe twee helden één legende maken
Tim Rouschop
Lebbis en Jansen Lebbis en Jansen / 20 aug. 2011
Gezien in: Biddinghuizen, Lowlands 2011

---

Hans Sibel en Dolf Jansen. Een cabaretduo dat rond de millenniumwissel hoge ogen gooide in de cabaretwereld. Beroemd en, helaas ook gestopt als duo. Ze gingen allebei in hun eentje door. Dolf was de huiscabaretier van Lowlands. En speciaal voor dit festival keerden ze terug. Zoals ze zelf zeiden: “We konden kiezen. Of Pukkelpop, of Lowlands.” Vijftienhonderd mensen waren getuigen van hun (eenmalige), terugkeer naar het cabaretpodium.

Stel je even voor, een hele grote tent. En dan niet een kampeertent, maar een festivaltent. Een tent waar plaats is voor anderhalf duizend man. En op het programma staat: Lebbis en Janssen. Een uur voordat de voorstelling begint staan de eerste mensen er al. Een kwartier later sluit de beveiliging het telvak. Er kunnen niet meer mensen in.
En dan komen ze op. Een staande ovatie. En na drie tellen is de eerste grap al gemaakt. “wat ziet Jansen er na veertien jaar nog goed uit.” En de toon voor de avond is gezet. Nu had Dolf Jansen al een reputatie als letterlijk en figuurlijk hardlopende cabaretier die een rap tempo rake opmerkingen kan maken. En Lebbis staat bekend als iemand die een goed verhaal te vertellen heeft. Na het verhaal van Bruce Spingsteen na 11 september is het duidelijk dat Lebbis nog altijd Lebbis is. Nu komt het erop aan of de heren kun kwaliteiten weer kunnen bundelen om voor heel even, oude tijden te doen herleven.

Nu kan ik iedereen geruststellen. Lebbis en Jansen lieten niet alleen oude tijden herleven, maar trokken die ouden tijden terug naar het heden. De grap in de derde seconden over de ramp bij Pukkelpop en het verhaal over de rellen in Engeland laten zien dat Lebbis en Jansen de actualiteit erg goed in hun voorstelling kunnen betrekken. En het publiek geniet van iedere seconde.
Maar dit dynamisch duo kan meer dan alleen het nieuws betrekken in hun voorstelling. Er zit ook een moraal in. Een moraal die voor de oplettende lowlands-bezoeker niet onbekend is. Namelijk dat Nederland aan het veranderen is. En zij stellen openlijk de vraag of deze verandering wel goed is. Door hun moraal onder te dompelen in humor vermaken ze hun publiek terwijl ze hun iets leren.
Was dit dan een legendarisch perfecte voorstelling? Nee, dat niet. Na een kleine drie kwartier valt het op dat negen jaar niet samen spelen toch iets doet met de wisselwerking. De mannen praten soms door elkaar of kunnen elkaar bij improvisatie niet feilloos volgen. Maar dat is niet meer dan een hobbeltje op een weg die over rozen gaat.

Humor, (zelf)kritiek, actualiteit, wijsheden en ja, zelfs poëzie volgen elkaar vloeiend op tijdens de voorstelling van Lebbis en Janssen. Het is een voorstelling die de boeken in kan in het rijtje van voorstelling die de bezoeker zich rijk laat voelen omdat hij erbij was. Geen enkele bezoeker zal zich de minimale haperingen herinneren die soms in de voorstelling zaten. Het enige wat zij zullen herinneren zijn de zoete klanken van Lebbis en Jansen die, al was het maar voor even, oude tijden deden herleven.