Cadavre Exquis (English spoken with Dutch supertitles)
Soloprogramma met zn drieen Annette Dielemans Me Too - a SideshowUlrike Quade / 22 nov. 2006 Gezien in: Stadsschouwburg
In een uitverkochte Blauwe zaal van de Stadsschouwburg Utrecht valt het publiek even stil bij de opkomst van Ulrike Quade in haar nieuwe voorstelling Me Too – a sideshow. Na cum laude afgestudeerd te zijn als Master of Art in de Scenografie, diverse succesvolle projecten en solo’s, ging Quade een samenwerking aan met danser Eduardo de Paiva Souza, wat resulteerde in schitterende voorstellingen als Dead Orange Walk, Two Old Ladies en Nude/Angel. Dit seizoen komt Ulrike Quade met een nieuw soloprogramma: Me Too – a sideshow. Een soloprogramma waarbij je gedurende een uur nauwelijks kan geloven dát het een soloprogramma is.
De reden van de plotselinge stilte zit in Ulrike’s expertise: poppenspel. De eerste blik op Siamese tweeling Daisy en Violet is adembenemend. Me Too – a sideshow draait om het leven van deze Siamese tweeling, benoemd naar de Hilton zusters die in de jaren twintig een muzikale vaudeville act hadden. Twee hoofden, twee harten, maar slechts twee armen en twee benen. Een gedeeld lichaam, met twee zielen en twee – totaal verschillende – karakters. En dan is er ook nog de kleine baby Arthur. Allen gespeeld door één poppenspeelster, maar er is nauwelijks een moment dat je níet geloofd dat het om drie verschillende personen gaat.
De Siamese tweeling vindt zichzelf doodgewoon: Een lichaam met twee harten, hoe moeilijk kan het zijn? Maar voor de buitenwereld zijn zij intrigerend. Interessant. Een rariteit. Ze worden bekeken omdat ze anders zijn. De een is terughoudend en heeft een zekere gene voor het lichaam en hun bestaan, de ander is nadrukkelijk aanwezig en droomt van een leven in de spotlights. Beginnende met een sideshow, eindigen de dames met een eigen act waarin zij acrobatische toeren uitvoeren en waarbij een van de twee regelmatig in de knel komt te zitten.
Met jarenlange ervaring is Ulrike Quade de aangewezen persoon dergelijke ingewikkelde voorstelling als solo neer te zetten. Hoe complexer de scènes, hoe beter zij tot haar recht lijkt te komen. Een van de hoogtepunten van Me Too is dan ook de scène waarin Daisy en Violet op de bank liggen met hun zoontje Arthur – die zij overigens exploiteren als sigaarrokende dwerg-. Zonder twijfelen ziet het publiek drie volwaardige personen die met elkaar communiceren en lichamelijk in contact staan. Ulrike verschuilt zich niet achter de poppen, maar wordt een verlengstuk. Ze ís die drie personen.
Mooi in Me Too – a sideshow zijn de tegenstellingen die erin verwerkt zijn. Uiteraard de tegenstelling tussen de twee dames, die qua karakter niet minder op elkaar zouden kunnen lijken. Het indrukwekkendste komt dit tot uiting in de lichaamstaal, waarin bewegingen heel moeizaam gaan omdat een van de twee eigenlijk niet wil. Struikelend en vallend, haperend en vechtend met het eigen – gedeelde – lichaam. Deze moeizame strijd tussen de verbonden tweeling, staat lijnrecht tegenover de glamour die zij uitdragen tijdens hun act: met wit/roze pruik, een strak glanzend wit pakje, veren en konijnenoortjes. Het mooie, de glitter en de glamour van de show waarmee zij furore maken, tegenover de backstage situatie waarin zij vechten met elkaar, samen tegen anderen en overleven in een kleine caravan. Deze tegenstellingen zijn geplaatst in een kitscherig decor, met sfeerbepalende videoprojecties die op het achterscherm te zien zijn. De nadruk ligt op de glamour – of in ieder geval de illusie van glamour – en seksualiteit, met als ‘hoogtepunt’ hierin de dildochoreografie als verwijzing naar de seksuele interesse die uitgaat naar dergelijke ‘freaks’.
Me Too – a sideshow is een zeer sterk staaltje poppenspel. Zoals gezegd geloof je in Daisy, Violet en de kleine Arthur. Maar hoe goed het spel ook is, toch weet Me Too – a sideshow niet helemaal de juiste snaar te raken. Waar in eerdere voorstellingen van Ulrike Quade als Dead Orange Walk en Nude juist de bezieling - waarin de toeschouwer zich kon verliezen - en de emoties die de voorstellingen uitdroegen zo belangrijk waren, lijkt deze bezieling in Me Too – a sideshow ten onder te gaan in de freakshow. De verbondenheid van de vrouwen deze bezieling te vinden is, delft het onderspit bij de afstand tussen hen en ‘de buitenwereld’ gecreëerd door de nadruk op de freakshow. Juist omdat in de voorstelling grote delen van deze show opgevoerd worden, ontstaat er ook een afstand tussen Daisy en Violet ten opzichte van het publiek, ook al vertellen zij een intrigerend en pijnlijk verhaal met een indrukwekkend einde. En hoewel Ulrike Quade in eerdere voorstellingen als Dead Orange Walk en Nude beter tot haar recht is gekomen, geeft Me Too – a sideshow redenen genoeg om deze getalenteerde theatermaakster in de gaten te – blijven – houden.
