phantasievol met tekst
Nyske Janssen
Het alphapaar Alaska / 04 dec. 2006
Gezien in: Theater Kikker

---

“Over de vraag hoeveel reality er in programma’s zit, hoeveel pragmatiek je nodig hebt om gelukkig te zijn en wat het verschil is tussen hamburgers en gastronomie.”

Emma heeft zich twee jaar geleden opgesloten in haar appartement op de 10e verdieping. Ze bereidt zich voor op haar comeback in de wereld als nieuwe en verbeterde versie van zichzelf. Met verborgen camera’s volgt ze haar buren. Op de 24e verdieping werken Edith en Garmt, televisieproducenten. Voor een reality programma op basis van het paradijsverhaal en groepsgedrag bij dieren zijn zij op zoek naar het ideale paar. Op de 26e verdieping wonen Vik en Stella, getrouwd, succesvol, intelligent, welvarend en gedeprimeerd. Tijdens een mislukt etentje op de 26e beantwoordt iedereen de vraag of hij genoegen wil nemen met een afgeslankte versie van zijn idealen.

Een korte schets van het verhaal is nodig om de voorstelling na afloop beter te kunnen begrijpen. Het is een mooi opgezette voorstelling en het hele verhaal, locatie en tijd moeten duidelijk worden uit de tekst. Een tekst die in begrijpbaar Nederlands is geschreven maar niet altijd even goed overkomt omdat er op één frequentie geacteerd wordt en energie wisselt. Zoveel rust en zelfbeheersing dat het af en toe irritant is om naar te kijken. Er zit geen spanningsboog in het stuk en als die er wel is, vloeit alles weg op het moment dat we naar Vic en Stella kijken. De acteerprestaties wisselen. Garmt en Edith vullen elkaar beter aan dan Vic en Stella. Garmt en Edith spelen ook het hele stuk vol overtuiging, Garmt is een vervelende man om naar te kijken en mee samen te werken. Een nogal verwijfde man met een te groot ego. Emma verschijnt eerst een paar maal heel groot op de witte bal die midden op het podium ligt. Daarna komt ze in levende lijve op het toneel. Ze heeft veel grote wijsheden gelezen en als toeschouwer blijf je er over nadenken, de rest van de tekst gaat aan je voorbij. Aan het einde van het stuk klopt de tekst en het spel wel. Er is een mooi maar droevig einde voor Emma…

Het decor straalt dezelfde rust uit als die de spelers proberen over te brengen. Een vierkante verhoging met witte vloerbedekking en in het midden een reusachtige strandbal die in een mooi kuiltje ligt. Alle spelers zijn in het donkerbruin gekleed en dragen hetzelfde kostuum. Iedereen is al die tijd op het podium. De bal beweegt omhoog en de videobeelden die met de verborgen camera’s worden gemaakt, worden hierop geprojecteerd. Het is een fijn toneelbeeld om naar te kijken, de spelers zijn er ook goed in neergezet. Het licht is net zo strak als de rest van de voorstelling en ook van muziek wordt weinig gebruik gemaakt.

De tekst is goed geschreven en zit vol met wijsheden en woordgrapjes, zóveel zelfs dat je daar meer mee bezig bent, dan het kijken naar de acteurs. Als het stuk als doel heeft de toeschouwer aan het denken te zetten, is dat gelukt. Echt kunnen genieten heb ik niet, met dubbele gevoelens heb ik de zaal verlaten: de vormgeving en tekst zijn heel origineel en ‘phantasievol’, ik heb minder genoten van het spel.