Kwetsbaar in TL
Stephanie Paalvast
Delirium Javier Guzman / 18 dec. 2006
Gezien in: De Kleine Komedie

---

‘Leven is niet iets waar ik goed in ben, maar ik kan er wel leuk over vertellen.’ Aldus Javier Guzman, die op dit moment met zijn programma Delirium door het land tourt. Hij lijkt zichzelf goed te kennen, want inderdaad heeft hij met minder geslaagde acties al een paar keer het nieuws gehaald. Dit doet uiteraard niets af aan de kwaliteit van zijn voorstellingen, want Guzman is geen slecht cabaratier. In zijn derde solostuk geeft hij zichzelf onbeschaamd bloot: hij vertelt over zijn verslavingen en zijn afkickpogingen, en over hoe het leven ná de roes eruit ziet. Het is ongeveer zoals aan het einde van een avondje stappen: net zo ontnuchterend als wanneer de muziek in de disco ineens stopt en de tl-verlichting aangaat.

Dat het niet makkelijk is om alles in tl-verlichting te zien, blijkt ook. Guzman verwondert zich over de bizarre dingen die onze maatschappij kenmerken. Zijn kritiek is keihard, maar tegelijkertijd ook hilarisch en heel herkenbaar. Hij bekritiseert echter niet alleen, hij stelt ook vragen. Hoe gelukkig te worden? En wat is geluk überhaupt? Interessante zaken om over na te denken, en bovendien bijzonder actueel, want geluk lijkt tegenwoordig iets onbereikbaars en groots te zijn waar iedereen naar streeft. Misschien geen licht onderwerp, maar Guzman onthoudt zich gelukkig van gepreek of moraliserende uitspraken.

Uiteindelijk eindigt ook de show van de cabaratier in een ontnuchtering, wanneer hij vertelt dat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd. Ondanks de wrange grapjes die hij erover maakt weet hij het publiek op deze manier toch te onthutsen en in fel tl-licht te plaatsen.

De onderwerpen in Guzman’s show zijn misschien redelijk zwaar, zijn voorstelling is dat nergens. Wel moet opgemerkt worden dat hij niet bepaald voor de originaliteitsprijs in aanmerking komt, want ook al is bijvoorbeeld zijn kritiek op de samenleving zeker de moeite waard, toch is het niet bepaald nieuw. Het lijkt alsof Guzman een aantal dingen van Theo Maassen heeft afgekeken, die zich in een show ook al keihard afzette tegen de belachelijke dingen die tegenwoordig heel normaal lijken te zijn.

Dit betekent niet dat Delirium een hersenloze kopie is – juist deze voorstelling is uitermate persoonlijk. Door zich zo kwetsbaar op te stellen laat Guzman ons nadenken over ons eigen leven, en weet ons daarover ook behoorlijk te ontnuchteren. Het kan zijn dat je na Delirium de wereld in tl-licht gaat zien, maar dat is het absoluut waard.