Cadavre Exquis (English spoken with Dutch supertitles)
Een beetje thuiskomen Annette Dielemans Hemel op aardeLeon Giesen / 01 feb. 2007 Gezien in: Frascati
Leon Giesen is een fenomeen aan het worden. De heuse Club Mondo Leone – een kleine twee jaar geleden opgericht, om geïnteresseerden op de hoogte te houden en te ‘verwennen’ met diverse extra’s - telde 31 januari precies 1710 leden. Ongetwijfeld zijn het er inmiddels weer meer. Want Leon Giesen pakt je in, en neemt je mee. In zijn nieuwe voorstelling zelfs mee op zoek naar de Hemel op Aarde.
Qua opzet is de nieuwe voorstelling Hemel op Aarde van Leon Giesen gelijk aan eerdere voorstellingen als Mondo Leone en Alleman. Bij binnenkomst zit de vrolijk ogende, kale man - maar mét sikje - tussen vier gitaren en een wirwar van bedrading en pedalen op een klein podium, met achter zich drie projectieschermen. Leon rommelt wat aan de gitaren, legt wat snoeren goed en groet bekenden die binnenkomen. Wanneer de deuren dichtgaan en het tijd lijkt te beginnen, zegt hij doodleuk dat er nog niet begonnen kan worden omdat er nog iemand moet komen. Typisch Leon Giesen. Als de betreffende man uiteindelijk binnenkomt kan de tocht beginnen. Een tocht langs grote en kleine overdenkingen, ontroerende en grappige liedjes, landschappen en zoals hij zelf zegt “opvallend veel regen”.
Voor wie Leon Giesen niet kent, is het moeilijk omschrijven wat hij doet. Hij vertelt verhalen en maakt muziek, beiden vergezeld met filmbeelden op de achtergrond. Geen drie losse elementen, maar hij weet muziek, beeld en tekst te laten versmelten. Op een manier die bijna automatisch een glimlach op je gezicht doet verschijnen. Hij is geen uitzonderlijk goede zanger. Hij speelt goed gitaar, maar is geen briljante muzikant. Zo heeft hij “de teloorgang van Toontje Lager volgebast” en komt hij op de piano niet verder dan een “één-vinger-symfonie”. De verhalen die hij vertelt zijn wel bijzonder. Hij weet details en kleine dingen uit te vergroten, dat wat in het donker stond te verlichten. Maar Leon Giesen als persoon is zelf een van de belangrijkste factoren voor het positieve gevoel dat zijn voorstellingen uitstralen. Hoe hij tussen de gitaren zit. Ontspannen en ongedwongen, soms hakkelend zijn verhaal doet. Zichzelf corrigeert – “Sorry, dat was dus echt de meest slechte introductie op dit filmpje. Moment hoor, ik doe het even opnieuw” -, een verkeerd filmpje start of vergeet welke gitaar hij moet gebruiken voor het volgende nummer. Samen met de filmpjes en de muziek geeft Leon een gevoel van gezelligheid. Alsof je thuis komt en met vrienden praat over wat je hebt meegemaakt of hebt gezien. Leon Giesen komt over als zo’n sympathiek kerel waar je biertje mee wil drinken op een zonnig terras. En dat werd nog bevestigd ook, want na afloop trakteerde hij op een drankje in De Blinker naast Frascati.
In Hemel op Aarde gaat Leon Giesen op zoek naar – de titel zegt het al – de hemel op aarde. Inspirerende plekken in de wereld. Daar waar hij stukjes geluk heeft gevonden. Een aantal nummers zijn bekend van zijn eerdere voorstellingen of cd’s – zoals “Autorijden met m’n zoontje”, “Paf!” en “Gelukkig” -, anderen zijn gloednieuw. Zoals “Jeugdzonde van mij” over seks, een tattoo en een motor; Leon als goedweer-rijder op de motor door regenachtig Italië; het instrumentale nummer dat een filmpje begeleid van de zwem spreeuwen die Utrecht heeft belaagd en “Keukenmuziek: Opus2”, waarin een topkok gefrustreerd laat weten dat hij de soep die zijn moeder maakt niet kan evenaren en zij het publiek haar geheim onthult. Van de luxe-versie welteverstaan. Met boontjes én champignons.
Leon Giesen droomde ervan “er” te komen. Toen hij bassist werd van Toontje lager dacht hij dat hij “er” was. Maar zoals gezegd: hij baste de teloorgang van de band. Hij is dus nog steeds op weg. Onderweg op “de toeristische route naar roem”. In december 2006 stond hij- zonder aan publiciteit gedaan te hebben - in een uitverkocht Vredeburg te Utrecht, met zo’n 2000 man. Dat lijkt toch een aardig roemwaardig resultaat. Nu vult hij de kleine theaterzalen, met ongeveer een tiende aan publiek. Maar juist dáár is hij op z’n best. In de ongedwongen sfeer die het gevoel heeft iets bijzonders mee te maken. Een beetje als thuiskomen. Het huiskamergevoel. En wat betreft die roem? Met een concept als dit maakt het eigenlijk allemaal niet zo veel meer uit. Een heerlijke plek, gevonden op de mooie toeristische route naar roem.
“We komen er heus wel een keer. Of ook niet. Ja misschien ook niet. En wat dan nog? Als je dit hier ziet. Dan vergeet je toch wat je zocht.”
