Gen
Max Roijé
Gen NTGent / 19 mei. 2007
Gezien in: Stadsschouwburg

---

Tweede helft eenentwintigste eeuw. Vanuit een samenleving zonder begeerte – de geslachtelijke voortplanting is door de biotechnologie geëlimineerd – analyseren drie personages hoe de mensen tot deze ingreep zijn gekomen. Met een mengeling van fascinatie en verbijstering kijken zij terug op het verleden. Hun aandacht wordt vooral getrokken door het menselijk gemodder in de twintigste eeuw. Hoe zou het voelen in de huid te kruipen van dit vergane soort mensen en de oude lusten te botvieren?

Willen wij zonder verliefdheid, sex en liefde kunnen?
Dat is de vraag die in Gen centraal staat. Het stuk van Tom Blokdijk en Koen Tachelet is gebaseerd op het boek Elementaire Deeltjes van Michel Houellebecq.

De keuze van Johan Simons is geweest om het heel naturel te houden. Heel intiem wordt het dan ook gespeeld. In de Stadsschouwburg Amsterdam zit het publiek in vier of vijf rijen in de lengte tegenover elkaar op het toneel met het doek dicht en de tl-verlichting aan. Het is hoe het is. Bij binnenkomst wordt men bekeken door de drie spelers die gelaten afwachten hoe en waar het publiek gaat zitten. Er is de keuze uit simpele stoeltjes of lekkere relax-fauteuils.

De drie acteurs beginnen. Elke kloon houden ze een monoloog over het verraderlijke van de wereld zoals wij het nu kennen. Metafysische revolutie is wat ze prediken. Eén voor één vertellen ze hun verhaal. Terwijl de één z’n verhaal verkondigd, merken we opeens dat er een verhaal verstrikt raakt in dat van de andere. Betty Schuurman en Jeroen Willems vertellen beiden hun kant van het verhaal. Dit gebeurt op nauwkeurige wijze. Ze lopen door het publiek en zijn overgegeven aan hun herinnering, of liever de herinnering van het genenpakket dat ze hebben meegekregen.
Wat in de regie goed is doorgevoerd is dat beide acteurs niet de vroegere situaties uitspelen, maar er juist enkel over vertellen. En dit doen ze op zo’n intrigerende manier dat het interessant blijft. Een goede keuze, omdat zo duidelijk wordt dat ze eigenlijk niet mensen zijn die het hebben meegemaakt. Ze zijn slechts degenen die zich het kunnen herinneren.

Jeroen Willems speelt met iets aangedikte onhandigheid de lachers in de hand, maar weet op de juiste momenten deze onhandigheid om te zetten in aandoenlijkheid.
Elsie de Brauw en Betty Schuurman zetten beiden ook een prachtige rol neer, hoewel iets meer sèc dan Willems.

De avond brengt grote levensvragen op een leuke, interessante manier aan bod en af en toe merk ik dat ik afglijd in een eigen gedachtegang. Willen we wel perfect zijn als mens? Waar streven we naar? Is het niet juist de onhandigheid die ons menselijk maakt? Dan wordt de aandacht weer overgenomen door het stuk. Theater dat je aan het denken zet dus. Mooi dus.
En toch was het antwoord op de vraag “En hoe was het?”
“Apart.”