Muzikaal Cabaret
Henriëtte van Etten
Gelegenheidsvoorstelling Katinka Polderman en Raf Walschaerts / 01 sep. 2007
Gezien in: Koningstheater

---

Katinka Polderman en Raf Walschaerts hebben speciaal voor de Gentse Feesten van afgelopen zomer een gelegenheidsvoorstelling gemaakt, die door pers en publiek bijzonder goed is ontvangen.
Voor degenen die de Gentse Feesten hebben gemist, bood het Koningstheater in Den Bosch een inhaalmogelijkheid: ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van het Koningstheater en de daarbij georganiseerde Open Dagen is deze voorstelling naar Den Bosch gehaald.

Voor Katinka een thuiswedstrijd: als oud-student van de Koningstheateracademie is ze meer dan vertrouwd met dit podium. En ook voor Raf is dit podium vertrouwd: net als veel andere artiesten speelt hij met Kommil Foo regelmatig try-outs en voorstellingen in dit kleine, gezellige theater.

Wat er voor beiden niet zo vertrouwd is, is deze samenwerking.
Katinka speelt altijd alleen (nou ja, oké, haar hond Busje is altijd bij haar, ook op het podium); Raf speelt altijd met zijn broer Mich. Beiden moesten dus wennen aan een (andere) partner op het podium. Daarbij kwam ook nog eens een lichte taalbarrière (sommige woorden hebben toch net een andere betekenis, en andere woorden zijn juist weer onbekend), dus het was een behoorlijke uitdaging om te zorgen dat er een samenhangende, genietbare, mooie voorstelling zou ontstaan.

Maar: het is gelukt.
Hoewel de voorstelling is opgebouwd uit materiaal van de eigen voorstellingen van Polderman en Kommil Foo, en er (voor zover ik heb begrepen, maar verbeter me alsjeblieft als ik het mis heb) geen speciaal voor deze voorstelling geschreven materiaal in zat, was het toch een geheel. Katinka’s werk en Kommil Foo’s werk sloten - onder andere door droogkomische bindteksten - toch wonderwel op elkaar aan.

Ik moet wel toegeven dat ik persoonlijk niet zo gecharmeerd ben van de “explicietere” nummers van Katinka zoals “Haar op m’n kut” en “Pi-pi-pi-pijpen”, zelfs vergezeld van gepijnigde gezichten van Raf. Kennelijk ben ik daar toch te preuts / saai / truttig voor. Maar tegelijkertijd vind ik nummers als “Ik hoop dat ik niet doodgeslagen word” en “Loflied op Christina Aguilera”, maar ook “Ridder Raf” dan juist wel weer erg goed: door de tragische humor, de scherpe teksten en de droge manier van zingen is dit werk vergelijkbaar met dat van Jeroen van Merwijk.

Maar ook Kommil Foo’s “Altijd het verdriet” met pianobegeleiding van Katinka, en het als try-out gebrachte nieuwe Kommil Foo nummer, dat ik maar even “Volgende” noem, waren van hoge kwaliteit.

Een mooie voorstelling, met een unieke en zeer geslaagde samenwerking tussen twee zeer verschillende, maar ook zeer talentvolle personen.