Cadavre Exquis (English spoken with Dutch supertitles)
Wat wil je worden als je later dood bent? Annette Dielemans DiespacePIPS:lab / 25 sep. 2007 Gezien in: Frascati
Stond PIPS:lab in de laatste voorstelling Washing Powder Conspiracy stil bij de kracht van waspoeder en wasmachines en waren daarvoor PacMan en andere computerspelhelden lijdend voorwerp in Wortall Wombat, in DieSpace gaat PIPS:lab een stap verder. Letterlijk. Want deze keer richten zij zich op het hiernamaals. En richten zij zich op het programma dat zij ontworpen hebben, waar je ziel in geupload kan worden, zodat je de dood te snel af kan zijn en zelfs als je dood bent contact kan houden met nabestaanden. Een soort hyves, of MySpace. Ofwel: DieSpace.
PIPS:lab staat bekend om het multimediale geweld waarmee zij telkens weer ten tonele verschijnen. Live opgenomen beelden worden opnieuw gemonteerd en aan live editing onderworpen, geluidsopnames worden vervormd of in een loop gezet, waardoor complete composities ontstaan. Eén ieder die ooit een voorstelling van PIPS:lab heeft gezien zal versteld gestaan hebben van wat de jonge theatergroep door middel van (in de basis) eenvoudige middelen en een berg techniek én technisch specialisme voor elkaar weet te krijgen. Ook in Diespace staat techniek weer centraal, maar helaas geeft het weinig nieuws voor men die Washing Powder Conspiracy en/of Wortall Combat zag.
DieSpace wordt gebracht als een promotiepraatje voor de nieuwe DieSpace community. Verkoper Kees van der Schepping praat het publiek met zalvende stem bij over de problematiek van vergrijzing en de mogelijkheid hieraan de ontsnappen door je ziel te laten uploaden, want “er is leven na de dood”. In het verkooppraatje van meneer De Schepping krijgt het publiek de mogelijkheid te ervaren hoe DieSpace werkt en een DieSpace-Light account aangeboden. Door middel van een lichtje, kan het publiek zichzelf inschrijven. En dat is direct het hoogtepunt van de avond. Als men een stip moet zetten en vervolgens op het achterscherm lichtjes ziet verschijnen, lijkt het een goede truc. Maar wanneer iedereen letter voor letter de eigen naam moet schrijven en deze letters óók op het doek verschijnen, blijkt het géén truc, maar een sterk staaltje techniek. Je ziet jezelf en andere toeschouwers op deze manier onderdeel van de voorstelling worden. Wanneer vervolgens drie-dimensionaal door de persoonlijk geschreven letters geschoven wordt en toeschouwers daardoor hun eigen naam geschreven voor bij zien komen, levert dit veel ooh’s en aah’s op. En terecht.
Jammer is alleen dat na een tijdje deze verbazing over het ‘lichtschrijven’ wel voorbij is. Wanneer er één persoon uit het publiek gehaald wordt als demonstratie van ‘premium membership’ en haar ziel zogezegd “gepeld” wordt is dit ook weinig spectaculair. De handelingen die verricht worden maken de verwachtingen hoog gespannen, maar de uiteindelijke uitwerking valt wat tegen. Zeker ook wanneer bij de ‘orakelfunctie’ van de nieuw geuploade ziel de techniek faalt. In plaats van dat deze ‘ziel’ nieuwe antwoorden geeft – gemaakt door voorheen opgenomen woorden, in andere volgorden gemonteerd -, klinkt er enkel wat onverstaanbare klanken. Wat een hoogtepunt had moeten zijn, eindigt in een “Onze nieuwe ziel heeft er nog wat moeite mee” en is daarmee zomaar afgelopen.
Het hele idee van DieSpace, waarin aardig ingegaan wordt op de tegenwoordige hype van online community’s, is voor een gezelschap als PIPS:lab meer dan interessant, maar helaas komt de voorstelling – in deze vorm – niet van de grond. Er zijn zeker indrukwekkende momenten en wat mooie technieken, maar het blijft veel van hetzelfde en een traag verloop. Er zou veel meer uitgehaald kunnen worden en met de voorgaande voorstellingen in het achterhoofd is het ook zéker dat PIPS:lab er meer uit kán halen. Potentie heeft het concept absoluut, maar de uitwerking laat – helaas – nog te wensen over. Voor meer informatie over Diespace en PIPS:lab, klik hier
