Schoolmusical voor gevorderden
Kimm van Ockenburg (Windesheim)
Movin Vals Alarm! / 30 sep. 2007
Gezien in: Martiniplaza

---

Vals alarm was het zeker. De hele voorstelling heeft een amateuristisch tintje. In een zaal vol familie, vrienden en andere bekenden van de spelers lijkt het eerder de gymzaal van een basisschool dan een theater. Het decor is sober. Een paar steigers, een groot scherm, een relatief klein podium met daaronder versleten leren koffers uit de jaren vijftig. Het merendeel van de kostuums van de dames lijkt bij de H&M gekocht in plaats van met liefde in elkaar gezet en de make-up is ook minimaal waardoor de spelers wat bleek lijken onder de lampen. Wanneer het eerste nummer wordt ingezet overstemt de muziek het gezang en ontstaat het vermoeden dat de technici niet helemaal bij de les waren tijdens de soundcheck. Erg jammer, want hierdoor is de musical nauwelijks te volgen. In een jukeboxmusical zijn het juist de songteksten die het verhaal vertellen. Het feit dat er gespeeld wordt op de vloer van het theater en niet op een podium geeft ook een onprofessionele indruk.

Het niet allemaal kommer en kwel, want het acapella gezongen stukje van She’s always a woman to me zorgt voor kippenvel. En ook de zaklampen die als zoeklichten het publiek in schijnen tijdens River of dreams geven een sfeervol effect in de zaal. Hoofdrolspeler Christian Jongedijk (Tony) doet soms denken aan Bastiaan Ragas, maar wel in een Gronings jasje. De Groningse nuchterheid of het ‘doe-maar-gewoon-dan-doe-je-gek-genoeg-gehalte’ is erg hoog en vooral te zien tijdens het dansen. Het komt wat houterig over en het lijkt alsof er nagedacht wordt bij elke beweging. De spelers durven zich niet helemaal te geven terwijl dit totaal geen probleem is met zingen. Al moest het vuurtje na de pauze weer opgestookt worden tijdens We didn’t start the fire. Met Goodnight Saigon weet Vals Alarm! het gevoel van eenzaamheid, wreedheid en zinloosheid van de Vietnam-oorlog goed over te brengen op het publiek. Goed acteerwerk en de tekst komt recht uit het hart.

Toch blijft amateuristische sfeer hangen. Zo weet het ensemble niet zeker of ze nu wel of geen toegift moeten geven. De spelers blijven een beetje plakken op de vloer elkaar vragend aankijken en besluiten uiteindelijk zonder microfoon toch nog een laatste nummer te zingen. De voorstelling heeft nog lang niet het semi-professionele karakter die het programmaboekje beloofd. En met een amateuristische voorstelling voor de prijs van een professionele stelt Vals Alarm! het publiek uitermate teleur. Movin’out! is een schoolmusical voor gevorderde.

Deze recensie is geschreven in het kader van het recensieproject, een samenwerking tussen Ikhouvantheater en de Christelijke Hogeschool Windesheim - opleiding Journalistiek (Zwolle).