Hakkelend en struikelend op hoge hakken
Lise Straatsma
Hijgende hakken Dames voor na vieren / 29 okt. 2007
Gezien in: Stadsschouwburg

---

Terwijl de zaal van de Stadschouwburg van Utrecht vol druppelt met gezinnen, moeders met man en kinderen, een dagje uit, kijk ik wat verontrust om me heen. Dames voor na vieren, hijgende hakken, bij het horen van deze namen zal ik mijn kinderen niet snel meenemen naar een voorstelling van deze dames met ballen. Toch, als de lichten uitgaan zitten er voor me twee meisjes van onder de tien jaar stilletjes en vol verwachting naar het podium te gluren..

Twee paar hakken staan vooraan op het podium ongeduldig te wachten tot het openingsnummer ‘Walking in the fields of love’ uitgezongen is en ze aangetrokken zullen worden. Nadat de hakken bevredigd aangetrokken het publiek aanstaren vragen de twee dames een man vanaf de eerste rij het podium op, en gebruiken hem dan tot groot genoegen van het publiek genadeloos als rek-en-strek-paal. De arme man wordt dan ook nog in de eerste sketch gebruikt als ‘de man’ om een huiselijk gezin uit vergane tijden te spelen. Deze dames voor na vieren laten ons de emancipatie van de vrouw zien door de jaren heen. Korte sketches over bijvoorbeeld twee jonge zusjes alleen thuis omdat de ouders altijd aan het werk zijn. Een moeder dat haar kind in de buggy laat krijsen omdat mama nu eenmaal even aan het bellen is. Twee vrouwen struikelend op hoge hakken wachtend tot ze zichzelf vloeren en uitgeput beseffen dat er ook een tijd was dat de man het grootste stuk vlees op zijn bord kreeg vroeger, en de vrouw wijselijk haar mond hield. Was de vrouw beter af op blote voeten in de keuken?

Een show voor jong en oud, gezin en jong koppel, kind en oudere. De afwisseling tussen tweestemmige liedjes en korte sketches die veel weg hebben van moderne slapstick houdt het publiek warm en geborgen. Tijdens ‘Hijgende hakken’ staan er twee vakvrouwen op het podium, die naast muzikale talenten ook beschikken over groot mimisch talent. Vooral Hanneke Drenth blinkt uit in haar mimische kwaliteiten, al doet Anne van Rijn niet onder aan haar partner met haar sterke fysieke theater en onophoudelijk charisma. Een leuke avondvullende voorstelling vol entertainende sketches en leuke nummers, terwijl ze ondertussen een wijze boodschap op het publiek over proberen te maken.

Als klap op de vuurpijl zien we aan het einde van de voorstelling nog een hervatting van de korte sketch over de twee jonge meisjes die alleen thuis zitten omdat beide ouders werken met een fles bleek in de handen? De een vraagt aan de ander ‘Mag ik een slokje?’, ‘Ja hoor’ is het antwoord hierop en met deze afsluiter halen ze een staande ovatie binnen.