Op tuinstoelen van de blokker alcohol uit een kopje nippen.
Lise Straatsma
Kale bomen ruisen niet Jose Kuipers en Ria Marks / 28 nov. 2007
Gezien in: Theater Bellevue

---

Een wild, hoog en toch klein podium begroet het publiek. Zodra het stilvalt en het licht volledig verdwijnt, begint er een man wild op een drumstel te slaan. Tijdens de eerste slag springt de helft van het publiek van schrik van zijn stoel. Het is geen aanrader om op de eerste rij te zitten tijdens het begin van de voorstelling, tenzij je oordopjes meesmokkelt. Twee vrouwen, twee tuinstoelen, en de kwetsbaarheid die je kunt proeven. Een voorstelling over alles en niets, vanalles en niks.

Jose Kuipers en Ria Marks bewijzen hoe je op het podium kunt overleven met een verhaal zonder spanningsboog of climax. Niet dat het onderdoet aan de nodige spanning. Deze vrouwen weten precies hoe ze een publiek geboeid houden. De openingsconversatie over rokken en bijpassende vestjes waarin de dames allebei wel drie keer van kleding wisselen houdt het publiek muisstil en verwachtingsvol. Twee dames op een tuinstoel, wachtend. “Ze komen tussen tien en vijf, dat is toch feitelijk een hele dag.”

Dat deze twee vrouwen een boeiend leven achter de rug hebben is eigenlijk vanaf zin één duidelijk, zelfs al staan ze erg lang stil bij het belang van de juiste rok. Waarschijnlijk juist omdat ze erg lang stil staan bij het belang van de juiste rok. Langzaam aan krijgen we tussen de teksten over de meest onbenullige dingen hints over het leven van Ri en Jos. Zo is Ri verlaten door Martin, en dat is maar goed ook volgens Jos, “anders had hij je toch maar doodgeslagen”. Ri is het daar mee eens. Ri is het eigenlijk de gehele tijd wel zo een beetje eens met Jos. De twee vrouwen zitten voortdurend op een lijn, al neemt Jos de hoofdrol in het vertellen over hoe en wat, en Ri is het daar voortdurend mee eens. De nuances in het ‘ja’ zeggen van Ri zijn magisch. Geen ja klinkt hetzelfde en onder iedere ja liggen tien lagen.

De magie van de voorstelling staat of valt onder de chemie tussen de twee spelers. Door de manier waarop Jose Kuipers en Ria Marks de twee rollen spelen staat de voorstelling op vier potten als een blok. Een staaltje ijzerstel acteerwerk van deze twee vrouwen.

De regie is ook bijzonder, een voorbeeld is dat de vrouwen wel drie keer wisselen van kleding zonder zich daadwerkelijk om te kleden. Momenten waarop er kopjes gehaald worden van binnen, waaruit alcohol genuttigd wordt en Ri trilt als een rietje (de kopjes op de schoteltjes dus ook), en als de dames beide de kopjes vast hebben het ineens muisstil is. Fantastische vondsten van Jetse Batelaan. Een pur sang vrouwenvoorstelling die ook aan te raden is voor elke man.