Dolf Dummie-t
Saar Grolleman
Geen oudejaarsvoorstelling Dolf Jansen / 06 dec. 2007
Gezien in: Chassé Theater

---

Irak is nu een democratie
Er is geen klimaatverandering
De mens is gemaakt om monogaam te zijn
Dolf Jansen speelt Geen Oudejaarsvoorstelling

Een wervelend tekstje wordt de bezoekers van ´Geen oudejaarsvoorstelling´ van Dolf Jansen aangeboden, wanneer zij zich oriënteren op het - alweer- 4e soloprogramma van deze all-round artiest.
Een affiche bomvol tegenstrijdigheden en controversiële opmerkingen.
Er wordt mij geadviseerd om me op het ergste voor te bereiden, wat maakt dat ik probeer niets te verwachten en open het Chassé theater binnentreed.

Dolf Jansen staat wel bekend als zijnde een duizendpoot;
De snelste Amsterdammer op de marathon, presentator op radio, televisie, Lowlands en Pinkpop, columnist, zanger én cabaretier.
Een duizendpoot- vol energie en passie- blijkt Jansen tijdens zijn show zeer zeker,hij krioelt van links naar rechts, maar durft ook recht door zee te gaan.

Tijdens ´Geen eindejaarsvoorstelling´, maken we vooral kennis met verschillende stukjes Dolf;
de zorgzame vader, die zich bekommert om de wereld waarin zijn kinderen terecht zijn gekomen nu het voor abortus tóch echt te laat blijkt
Dolf vindt rust in zichzelf wanneer hij spreekt over thuis, zijn woning in Ierland, zijn familieleven.
Het is plezant om deze kant van de artiest te zien, hij schuwt het tonen van zijn eigen kwetsbaarheid niet.

De idealist, die zich afvraagt waar de waarheid eindigt en de leugen begint.
Dolf stelt gebeurtenissen en uitspraken aan de kaak, om ze hier vervolgens tussen te vermorzelen.
Eenieder moet het ontzien: Amerikanen, de Nederlandse politiek, magnetronfabrikanten tot god - die een vrouw blijkt te zijn - aan toe. Een god die mannen wel móet haten door hen niet geleerd te hebben hoe zij om moeten gaan met emoties en hen niet de mogelijkheid tot het kunnen van meerdere dingen tegelijk te schenken.Natuurlijk worden Geert Wilders, Rita Verdonk, de Islam, Jezus, Ajax, het klimaat, homoseksualiteit én onze premier ook niet vergeten.

Dolf rent, zowel fysiek als verbaal
Deze artiest weet zijn gedachtestroom pér direct met het publiek te delen, al is afvuren hier een beter passende term. Hij schakelt makkelijk van het een naar het ander, zijn kruisraketten weten je te raken op verschillende manieren:
Het ene moment weet Dolf de toeschouwer te ontroeren met zijn simpele doch pure gedichten, waardoor ik blij verrast werd, het volgende moment barst mijn buurman uit in een oorverdovend geknor vanwege de sprongen die Dolf over het podium maakt.
Nog nooit heeft men iemand zo goed en sterk zien uitbeelden wat een man ervaart op het moment dat hij met zijn scrotum op een 15 cm uitstekend gietijzeren tuinornament inloopt.

Monddiarree met de hoofdletter M
Zo nu en dan in Hollands-Engels, een mix van confrontatie, tegenstrijdigheid, maatschappijkritiek, zelfspot, samengebreidt door af en toe flauwe, clichématige grappen. Overgoten door het Jansen-sausje dat iets in je buik doet borrelen, maar écht vernieuwend is het niet.
Al draagt Dolf wel een magnifieke vondst aan om de oorlog in Irak op te lossen:
Laat het leger-tenue door winkelketen Wibra verzorgen; Een groep mannen, gekleed in een afzichtig Hawai-short met daaronder uitstekende witte behaarde staken zullen de vijand zeker afschrikken. Om het over een ´schrikbewind´ te hebben.

Dolf heeft een leuke interactie met het publiek en is zeer alert, hij laat zich door zijn toeschouwers onderbreken voor het voordragen van poëzie en komt met leuke, korte, kunstige woordgrapjes op de proppen. Om vervolgens doodleuk verder te gaan waar hij gebleven was, af en toe midden in de clou van zijn verhaal. Hij is niet bang voor stiltes, ondanks zijn (hyper-)activiteit, durft te denken en zijn gedachten vervolgens uit te spreken

Dolf oordeelt, maar concludeert niet
Hij filosofeert, stelt grote en kleine levensvragen, denkt, huppelt en fladdert van het ene naar het andere onderwerp. Natuurlijk zitten er best leuke vondsten tussen, maar het verrassingselement en de scherpzinnige analyse ontbreken.
Dolf maakt een plaatje van datgene een af- of weerspiegeling van zichzelf zou kunnen zijn, dat hij er vrede mee heeft dat het beeld nooit compleet is, moge duidelijk zijn.

Maar het is het allemaal nét niet
Het voelt een beetje alsof Dolf een cursusboek ´theatervoorstellingen voor Dummies´ gebruikt heeft, alsof hijop de automatische piloot speelt. De stappen van de cursus heeft Dolf braaf opgevolgd;
grappen worden afgewisseld met serieuze opmerkingen, stiltes en pauzes met ratelende wervelwinden der actualiteit.Hier en daar een preek, een cabareteske samenvatting van de politieke agenda.Het is de vraag of de routine in Dolfs werk geslopen is, of dat het nog steeds zoeken is naar een eigen richting, een eigen vorm.
Slecht is de voorstelling zeker niet, Dolf verstaat zijn vak en komt op het podium zeer goed over.
Hij weet te raken, ontroeren en heeft de lachers op zijn hand.

Als dit ´Geen oudejaarsvoorstelling´ is, wat is het dan wel?
Een briesje interactie met het publiek van anderhalf uur. Fijn om langs je gezicht te voelen strijken, maar ook rap vervlogen.Een goed avondje vermaak waarbij Dolf af en toe op de kast zit, maar niet op de bovenste plank terecht lijkt te komen.
Laten we deze voorstelling in het oude jaar achterlaten en met een leeg vel beginnen:Dolf heeft genoeg inspiratie en kunde en neemt het blad ook zeer zeker niet voor de mond.Hij gebruikt het vel liever om zijn eigen teksten en meningen op te noteren, en het maakt mij toch benieuwd naar Dolfs ´Nieuwetijdsvoorstelling´, gevuld met kritiek, eerlijkheid én oplossingen in plaats van het herkauwen van het verleden.