Wil je mee naar huis?
Saar Grolleman
Wij willen ook naar huis Alkemade & Bloemen / 22 jan. 2008
Gezien in: Chassé Theater

---

Het vierde programma van het duo Alkemade en Bloemen, bekend van programma´s als Koppensnellers en Shouf Shouf Habibi, staat in het thema van het ´naar huis willen´. De grote vraag: Willen wij met ze mee?

Raad het raadsel
´In welk standje krijg je hééule lelijke kinderen?´
- ´Kweenie..´ ´Ah toe, raad eens´ - ´Eh..nee, kweenie hoor..´
´Moet je toch eens aan je ouders vragen..´
-´.....´
´Haha, kreeg je hem?´ - ´.. Eh, ohja, ha ha´
´Leuk is ie he!´ - ´Ja, ja..leuk´.
We zien een lamme man in de kroeg hangen en een bartender die hem non-stop raadsels voorlegt.
Dit begint goed, de makkelijke lach wordt aangesproken, het publiek loopt warm.
Dat er eigenlijk een heel rauw randje aan deze alsook de rest van de scènes die volgen hangt valt nog niet op.

Matige maatjes
Alkemade en Bloemen leerden elkaar kennen op de theaterschool in Den Bosch. Hier maakten ze al snel een klik, de welbekende ´vonk´ sprong over en Nederland was een vers duo rijker. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en lijken haast samengeklit in hun spel. De vraag ´Kan men Alkemade nog los zien van Vleuten?´ is dan ook een zinnige. Het lijkt haast alsof de mannen elkaar al hun gehele, zij het jonge, leven kennen. Het publiek ontkomt niet aan een bepaald gevoel van vastgeroestheid. Dat deze twee cabaretiers plezier hebben in het bedenken van hun show, het spelen van ontwikkelde personages, spat van het podium af.
Niet alle personages zijn echter even vernieuwend, deze doen soms denken aan het spel van de mannen van Jiskefet. Dit komt weinig origineel over, hiernaast weten zij voorgenoemd gezelschap ook niet te overtreffen.
Sommige grappen en typetjes kunnen zij beter achterwege laten. Grappig bedoelde herhalingen, ellenlange opsommingen....Het had zo mooi kunnen zijn.

Mooie ellende
De sketches die neergezet worden door Alkemade en Bloemen zijn tragikomisch, gevuld met  types die zichzelf nogal tegenkomen. Een gebrek aan lef tijdens een mislukte blind-date, kotsen in de kroeg, knellende schoenen en een import-bruid. Zielige, gefrustreerde, domme, treurige en af en toe agressieve mensen.
De scènes lopen erg vloeiend in elkaar over.
Dit zorgt ervoor dat het publiek af en toe niet doorheeft dat het alweer naar een ander personage zit te kijken. Dit werkt soms verwarrend, ´Waar ben ik nu weer beland, wie staat er nu eigenlijk op het podium? Men moet veel omschakelen. De pijn van het personage krijgt op deze manier weinig kans te ontroeren. Dit terwijl er een behoorlijke dubbele laag in de voorstelling zit. Zo zou men zou erg geraakt kunnen worden door de idiote broer in de kelder.  Hij blikt terug op het spelen met zijn broertje: Annemaria, Koek-Koek! Af en toe wat rust, tijd om te bezinken, zou niet vervelend zijn. Anderzijds heeft het ook wel weer wat dat alles doorrolt en hoe verder de show vordert, hoe meer men verbanden kan leggen tussen de ontwikkelde personages. Om uiteindelijk te kunnen bevatten wat de gedachtegang, de inspiratie, achter de show geweest is.

Eigen weg
Alkemade en Bloemen hebben elkaar goed door en weten wat bij hen past. Helaas ontstaan hierdoor wel een soort vaste rollen die na een tijdje beginnen te vervelen. Misschien kunnen zij in het vervolg beter weer aan het persifleren slaan, met zulke sterke gezichtsuitdrukkingen en energiek spel als talent, voordat ze een slechte persiflage van zichzelf worden. Want na anderhalf uur kijken naar een rustige, zij het arrogante, kwal en een uit de band springende agressieveling, is het wel duidelijk; De voorstelling is aangenaam, amusant, maar er komt geen verlangen opzetten om met de heren mee naar huis te gaan.