Onweerstaanbaar
Elisabeth Oosterling
De Gravin van Parma Impresariaat Wallis / 28 apr. 2008
Gezien in: Theater Geert Teis

---

“Genoeg” buldert Giacomo Casanova. De punt van zijn dolk is slechts een paar centimeter verwijderd van de borst van Francesca - de gravin van Parma. Zij staat op het bed en kijkt hem zwijgend aan. Al haar liefde bood ze hem. Eerst was het te weinig, toen te veel en nu eindelijk: genoeg. De machtstrijd tussen de gravin en Casanova komt tot een zinderend hoogtepunt. Francesca draait zich resoluut om en laat Casanova achter. Moederziel alleen.

Als, na iets meer dan twee uur, de acteurs applaus komen halen, staat het publiek ietwat verward op. De voorstelling is omgevlogen en het ontbreken van een pauze is niet eens opgevallen. Het verhaal over de charmeur bij uitstek, Casanova, staat in bewerking en regie van Ursul de Geer op de planken. ‘De Gravin van Parma’ (gebaseerd op de roman van Sándor Márai uit 1940) doet modern aan, maar ademt de sfeer van de tijd waarin oorspronkelijke verhaal speelt. Zo scheert barbier Giuseppe zijn klant zoals iedere kapper uit 1756 dat zou doen, maar dan wel in rood neonlicht. Naast deze combinatie van periodes is het decor opvallend minimalistisch. Alle 130 minuten spelen rond het bed van Casanova, met slechts enkele attributen. Des te knapper dus dat het stuk geen seconde verveelt.

Boven alles blijft ‘De Gravin van Parma’ boeien door het fenomenale acteren. Pierre Bokma en Carice van Houten zijn simpelweg onweerstaanbaar als Casanova en Francesca. In hun samenspel siddert de onderlinge spanning. Waar Bokma het publiek bespeelt, is Van Houten schuchterder, maar zeker niet minder geloofwaardig. Zij zet Francesca met allure neer. Het gemak waarmee beide acteurs spelen, is adembenemend. Ook Genio de Groot levert prachtig acteerwerk. Zijn meerdere personages hebben ieder een eigen tongval en maniertjes. Met minieme veranderingen in zijn uiterlijk, schetst hij totaal verschillende personages. Zijn bijdrage beperkt zich niet tot vermakelijke scènes: De Groot geeft het karakter van Casanova vorm. Ten slotte is er geen betere graaf van Parma te bedenken dan Rudolf Lucieer. Hij weet Casanova overtuigend in een hoek te duwen en laat hem geen ruimte te ontsnappen. Daarnaast is hij kwetsbaar en radeloos. Lucieer vindt de perfecte balans: een wanhopige graaf die hoe dan ook de liefde van zijn vrouw probeert te behouden.

In ‘De Gravin van Parma’ is alles is precies wat het zou moeten zijn. Zowel de acteurs als het decor, de tekst en muziek. Het stuk is interessant en meeslepend, maar misschien gaat het iets té vloeiend. De afwikkeling van het verhaal gaat zó snel, dat het de vraag is of Casanova (en ieder ander personage) genoeg tijd heeft de harten van het publiek te winnen. Alhoewel: het bewonderen van deze acteurs zal waarschijnlijk nooit lang genoeg duren!