Cadavre Exquis (English spoken with Dutch supertitles)
‘Kus me dan en bijt mijn tong af’ Lidion Zierikzee HuiskamerSpinvis / 10 aug. 2009 Gezien in: De Parade Amsterdam
De liedjes die als gedichten klinken. De liedjes die beelden geven. De liedjes die zo onbeschrijfelijk geschreven zijn. Spinvis. Na een niet gehaalde deadline is het programma Flat/Screen niet wat we zullen zien. We zien een verkorte versie van de eenmansvoorstelling Kamermuziek. Een eenmansvoorstelling die eigenlijk niet zo eenmans is. Door gebruik van drie flatscreens en het publiek maakt Spinvis op soms ongelofelijk wijze muziek ten gehore. Liedjes die we van hem kennen en dan toch compleet anders. Van gitaren tot tape, van schreeuwend publiek tot de flatscreens met hemzelf erop die een deel van het muziek maken.
Maar daar waar jij erin gezogen wil worden als publiek blijf jij je toch toeschouwer voelen. De beelden op de schermen zijn vaker sterker aanwezig als het lied. De ene keer ook mooier dan de andere. Bij ‘ Wespen op de appeltaart’ zonder enig beeld en alleen gitaar heb je het gevoel in stilte te kunnen genieten en de bezieling werkelijk te voelen. En waar je kunt genieten van de manier waarop Spinvis met handen en voeten zijn muziek maakt, zoek je ook naar het contact wat hierdoor niet sterk gelegd wordt. Niet tussen hem en het publiek en niet tussen hem en de beelden. Maar het blijft interessant want het straalt ook ergens eigenheid uit. Een man die onderzoeken aangaat met de mogelijkheden van zijn muziek. Hij haalt er van alles bij en ook de bandleden komen voorbij op de schermen, de huiskamer en de ene man verdwijnen.
Nieuwsgierigheid naar het doel van de voorstelling, het doel van zijn muziek maken. Het publiek raken zal er ongetwijfeld bij horen. Echter door de multimedia komt hij er een enkele keer dichtbij met prachtige beelden maar meerdere keren juist verder vanaf. Complimenten voor de technicus op timinggebied, ongelofelijk en kijk ook nog eens even naar het lichtplan want deze is ook niet altijd even sterk. Maar‘ Kus me dan en bijt mijn tong af’, het wordt tijd dat ik zwijg. Veertig minuten is precies goed voor deze voorstelling en het is een heerlijk paradepaardje.
