Woezel en Pip geen kinderspel voor cast
Lizette van der Laan (CHE)
Woezel en Pip in de tovertuin regie: Wilma Hoornstra, spel: Bettina Holwerda, Willem-Jan Stouthart / 23 sep. 2009
Gezien in: Theater De Lampegiet

---

VEENENDAAL - Woezel en Pip zijn twee hondjes bedacht door actrice Guusje Nederhorst. Zelf kan ze het niet meer meemaken – Guusje overleed in 2004 aan de gevolgen van kanker - maar wat ze ooit op papier creëerde, komt nu tot leven in Woezel en Pip in de Tovertuin. Woezel en Pip beleven een heleboel avonturen op het toneel. Ze doen een wedstrijd tegen Buurpoes, ze maken het hondenhok schoon en Woezel viert zijn verjaardag.

Woezel is het jongenshondje dat heel hard kan blaffen, maar ondertussen een klein hartje heeft. Stiekem is Pip, het meisjeshondje, een stuk stoerder. Ze zijn de allerbeste vriendjes en spelen altijd samen in de tovertuin. In de tuin staat Tante Perenboom, dat is de moederlijke vriendin van de kleine hondjes. De Wijze Varen staat altijd klaar voor advies en de Zingende Tulpjes zingen mooie liedjes voor Woezel en Pip. Ze hoeven zich dus nooit te vervelen in de Tovertuin.

,,Woezel!!! Woezel, waar ben je?’’ Even lijkt het erop of Woezel verdwenen is. Gelukkig zien de kinderen in het publiek al gauw dat-ie verstopt zit. Nu moet alleen Pip hem nog vinden en dat is nog niet zo makkelijk. De Wijze Varen kan Pip niet helpen zoeken, omdat hij vastzit in zijn pot. Ook de Zingende Tulpjes en Tante Perenboom weten het niet. En dan springt Woezel opeens tevoorschijn. ,,Ha ha Pip, dat was een goed plekje hè?”

Nu de twee hondjes elkaar gevonden hebben, gaat de show echt beginnen. Als er bekende Woezel en Pip-liedjes gezongen worden, gaat het dak eraf. Kinderen zingen enthousiast mee, swingen in hun stoel of staan er bovenop. De cast weet de kinderen erg goed bij de voorstelling te betrekken door af en toe rechtstreeks tegen ze te praten. Andersom gebeurt dat ook erg vaak. Het is continu een lawaai van jewelste in de zaal vanwege het enthousiasme van de kinderen. De cast lijkt het niet te hinderen, ze spelen rustig door.

Ze moeten ook wel, hun rollen vereisen behoorlijk wat concentratie. Met vier man realiseren ze alles op het podium. Bettina Holwerda is niet alleen vertelster, ze speelt ook Tante Perenboom. Dat betekent dat ze na het vertellen snel achter de boom moet staan, een ander pak aanhijst en weer snel de deurtjes van de boom open doet.

Alle andere rollen worden gespeeld als een soort poppenspel. Woezel en Pip worden vastgehouden door twee spelers die de mondjes van de dieren bewegen als ze zelf praten.
Willem-Jan Stouthart heeft ook een zware taak. Hij vliegt over het podium om alle decorstukken steeds op de juiste plek te zetten, speelt de Wijze Varen, de Zingende Tulpjes en ook nog Buurpoes. Als hij Buurpoes vastheeft, playbackt hij de woorden die gesproken worden door degene die Pip speelt. Ondanks deze ingewikkelde rolverdeling, lijkt de cast het zo uit zijn mouw te schudden. Overnames lopen soepel en nergens ontstaan haperingen.
Het voornaamste wat opvalt, is het enthousiasme waarmee de cast op het podium staat. De spelers glimlachen veel en lijken er echt plezier in te hebben.

‘Voor ieder kind een lach’, dat is wat Guusje ooit wilde met Woezel en Pip. Dat is met deze voorstelling zeker gelukt. En niet alleen een lach bij de kinderen, ook bij de ouders.

Deze recensie is geschreven in het kader van het recensieproject, een samenwerking tussen Ikhouvantheater, de Christelijke Hogeschool Ede (opleiding journalistiek) en diverse theaters in Gelderland.