Cadavre Exquis (English spoken with Dutch supertitles)
Schiet mij maar lek Saar Grolleman De reis om de wereld in 80 dagenHet Zuidelijk Toneel / 06 nov. 2009 Gezien in: Chassé Theater Door regisseur Matthijs Rümke werd Han Römer gevraagd een spektakelstuk te schrijven . Als basis diende de welbekende roman 'De reis om de wereld in 80 dagen'. Jules Verne's verhaal over de Britse gentleman Phileas Fogg werd in een verrassend jasje gegoten. Het publiek kan zich verwonderen: is het cabaret? Toneel of misschien eerder circus?
Mister Fogg start zijn reis, nadat hij een weddenschap is aangegaan om in 80 dagen om de wereld te reizen. Ga er maar aan staan, in de 19de eeuw: een periode die bol staat van technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen. Voor Fogg is het alle reden om op pad te gaan, puur 'omdat het kan'.Luchtballonnen, stoomtreinen en olifanten, alles wordt uitvoerig getest. Gelukkig wordt hij bijgestaan door zijn hulpje Passepartout. Samen verlaten ze de chique Londense herenclub waar zij elkaar ontmoetten, en trekken over diverse continenten. Onderweg worden zij gevolgd door een spion, stuitten ze onder meer op religieuze extremisten in Jeruzalem en maken zij kennis met de 'ware Amerikaan'.
De reis om de wereld in 80 dagen wordt, naast acrobaten en cabaretiers, gespeeld door acteurs. Zo zien we Bert Visscher en zijn ook de mannen van NUHR aanwezig. Het is een bont gezelschap, waarin vooral Visscher erg veel ruimte inneemt. Dit is zijn stijl, maar doet de overige spelers op sommige momenten tekort Een spektakel kan de voorstelling zeker genoemd worden, al zal 'bijeengeraapt zootje' ook passend zijn.
Als toeschouwer krijgt men het gevoel dat er erg enthousiast gebrainstormd is over de invulling van het stuk. 'Zeg, als we dit nu eens toevoegen?', 'Já, en dan ook dit en dat!', 'Haha, nou dan mag zus en zo ook zeker niet missen!'. Het leidt tot een kleine overkill, waardoor bijvoorbeeld de briljante monologen van Han Römer grotendeels ondersneeuwen.
De acteurs nemen zichzelf niet té serieus: er zijn zat verwijzingen naar hun eigenlijke persoon of de wereld 'buiten het stuk'. De kritiek op de huidige samenleving is treffend. Toch zijn veel grappen erg flauw en banaal: de penis van 4 meter die het podium opgereden wordt, is daar een voorbeeld van. Een typisch gevalletje 'had niet gehoeven'. De acrobatische toeren zijn prachtig om te zien. Wanneer de zaal zich weet over te geven aan het gegeven 'We gaan compleet over the top, het kan altijd groter en raarder', dan is het genieten geblazen van de capriolen op het podium. Personen die over het toneel vliegen, wilde sprongen maken en vuurspuwen: het kan niet op. Zeker is dat deze voorstelling met onbekende namen een stuk minder aandacht zou hebben getrokken. Dit zegt voldoende over de opzet en inhoud van het stuk. Gelukkig werkt de muziek aanstekelijk en komt uiteindelijk alles toch wat op zijn pootjes terecht. Heerschop weet te emotioneren en maakt het grootse spel kleiner, wanneer zijn personage Fogg zijn hart dan eindelijk opent. Een applaus is nu wel op zijn plek.
