Truckstop? Meer vlam in de pijp!Amanda KoolTruckstop Het Toneel Speelt / 07 feb. 2010
Gezien in: Stadsschouwburg
Katalijne en haar moeder bestieren een Truckstop in Brabant. Een echt ouderwets, authentiek cafetaria met vitrages en wollen tafelkleden, zelfgedraaide gehaktballen en 6 nette kamers. De modernisering grijpt om zich heen, de concurrentie wordt bijna moordend, maar ze moeten door. Moeder en Katalijne kunnen niet zonder Truckstop en de Truckstop niet zonder hen. Katalijne wordt plots, net voor haar 18e verjaardag verliefd op trucker Remco. Zomaar, vanuit het niets. Remco vertelt over zijn plannen een eigen truck te kopen en hiermee op pad te gaan, Katalijne vindt dit geweldig en wil ontzettend graag met hem mee.. Maar verschillende factoren zorgen ervoor dat dit niet lukt, erger nog, het verhaal neemt een dramatische wending.
Het decor van de voorstelling bestaat uit een mengeling van het interieur van de Truckstop en andere elementen die je langs een snelweg kunt vinden. Er is een vangrail, met een stukje groen en links op het podium een paar kratten op elkaar gestapeld , als een soort opslagruimte, daarvoor staat nog een tafeltje en stoelen. Er worden zeer goede licht- en geluidseffecten toegepast om de voorstelling spannend te maken.
Tjitske Reidinga, die de rol van de moeder speelt, is een weergaloos actrice, het sarcasme die zij in deze rol weet te leggen is heel erg grappig, maar ook ontroerend. De dochter, Katalijne, wordt gespeeld door Saar Vandeberghe. Ik vind het erg lastig dat de moeder blond is, ABN spreekt en de dochter brunette is, totaal geen 19 lijkt en een zuidelijk accent heeft met een zachte G. Dit maakt deze relatie (voor mij althans) ongeloofwaardig. Het spel is goed, maar mist iets diepgaands, iets verfrissends, of dramatisch, wat dan ook, om het spel meer dimensies te geven. Zelfs de psychotische aanvallen van dochter Katalijne blijven erg vlak. De thema’s die aangesneden worden zijn erg actueel en herkenbaar, maar worden niet uitgediept, voorbeelden hier van zijn: Katalijne zegt smoorverliefd op Remco te zijn, maar dit blijkt niet echt uit het spel, er wordt gedanst, maar daarna houdt het op. De moeder vertelt hoe moeilijk het is de Truckstop draaiende te houden, terwijl de concurrent moderniseert en haar zaak steeds slechter lijkt te lopen. Ze vertelt over de gouden jaren en de jaren van welvaart, maar de wanhoop dringt niet door tot de toeschouwer, het blijft oppervlakkig. Pas laat in het verhaal wordt duidelijk waarom Katalijne niet met Remco meekan en vanaf dat moment wordt er pas iets met deze ontwikkeling gedaan. Ik vind het lastig dat alle gedachten worden uitgesproken, er valt niets meer te fantaseren en niets blijft geheim of te raden, dit is erg jammer. Sommige monologen, zeker die van Katalijne , zijn wat lang van stof en de aandacht van de toeschouwer verslapt vaak tijdens deze momenten. Je merkt dat aan de onrust in de zaal, het geschuif op de stoelen en het gefluister.
