Drie voorstellingen voor de prijs van één
Amanda Kool
Reischl & Goecke Scapino Ballet Rotterdam / 16 feb. 2010
Gezien in: Stadsschouwburg

---

In de nieuwste moderne dansvoorstelling van het Scapino Ballet zien we nieuwe stukken van twee choreografen van het Scapino Ballet. Het publiek krijgt in totaal drie verschillende voorstellingen te zien die in een relatief kort tijdsbestek getoond worden. Dit zorgt ervoor dat je concentratie makkelijker kan vasthouden.

De eerste twee voorstellingen zijn van Marco Goecke. Een jonge, getalenteerde huischoreograaf van het Scapino Ballet, die bijzondere voorstellingen maakt. Zijn werk wordt omschreven als absurdistisch, verrassend en duister. Deze termen passen ook zeer goed bij de twee voorstellingen die hij vanavond toont. De duistere, bijna spookhuisachtige sfeer, wordt gecreëerd door o.a. het lichtontwerp en de mechanische bewegingen van de dansers.
Het lichtontwerp is zo gemaakt dat je de gezichten van de dansers niet tot nauwelijks kan zien. Daarnaast zie je veel schokkende bewegingen in het dansen, met name de trillende handen vormen een terugkerend element. Ritme wordt er gecreëerd door de vele herhalingen van bewegingen. Soms worden bepaalde bewegingen van klein naar groot herhaald.

De eerste voorstelling van hem heet Pierrot Lunaire.
Een stuk dat zwaar aanvoelt door de overweldigende, opera achtige muziek, de duistere belichting en de harde bewegingen. Het geheel wordt hiermee in een keer zeer dramatisch. Dit past wel goed bij het verhaal erachter, dat ik later heb gelezen in het bijgeleverde programmaboekje. Tijdens de voorstelling zelf haalde ik dit verhaal er niet uit.
Een zeer verlichtend element in dit stuk zijn de witte ballonnen, die af en toe gebruikt worden tijdens het dansen. Het brengt zachtheid en levendigheid in dit mechanische stuk.

De tweede voorstelling is getiteld Bravo Charlie. In tegenstelling tot het vorige stuk voelt deze voorstelling een stuk lichter en vrolijker. Ook in deze voorstelling zaten een aantal verrassende elementen die zorgen voor snelheid in het stuk. De muziek in dit element uit de voorstelling doet me denken aan jazz en pop muziek wat wederom zorgt voor een lichte sfeer.

De tweede choreograaf van de avond is Georg Reischl. Een andere huischoreograaf die in maart 2010 het gezelschap verlaat. Het stuk is gemaakt vanuit het idee dat dans nergens naar hoeft te verwijzen behalve naar zichzelf.

[Framework] 7,8 is een combinatie van een nieuw stuk, [Framework] met daar aan toegevoegd de eerder gemaakte voorstelling 7,8.
Erg opvallend aan deze voorstelling zijn de enorme witte doeken. Dit decor levert een spannend en inspirerend beeld op, mede doordat de dansers er door heen dansen. Het licht in deze voorstelling is zeer van belang. Er wordt gebruik gemaakt van twee spots die de solo dansers van dat moment volgen. Dit geeft een theatraal beeld. Persoonlijk vind ik dit onderdeel van de voorstelling het mooist omdat ik me hiermee het meest kan identificeren.

Het was een geslaagde moderne dansvoorstelling. Hoog dansniveau, goede verscheidenheid tussen de bijzondere choreografieën. Een aanrader om te zien en goede instapmanier in de moderne dans!