Ruim anderhalf uur van de prutserAmanda KoolHet uur van de prutser Wim Helsen / 27 feb. 2010
Gezien in: Theater aan de Parade
Het publiek is waarachtig grijs. Dat is de eerste gedachte die bij me opkomt wanneer we in de zaal zitten. De gemiddelde leeftijd van de bezoekers ligt ver boven de vijfendertig en dit vind ik bestwel raar, zouden het allemaal abonnementhouders zijn? Of spreekt Wim Helsen zo’n brede doelgroep aan?
De proloog van de voorstelling begint in het donker, iedereen wacht vol spanning op de Belg en de tekst die we horen is enorm grappig. Er wordt een spanning opgebouwd en het moment dat Wim Helsen eindelijk op het podium verschijnt is de zaal extatisch. Of, nou ja, de zaal doet alsof hij extatisch is, omdat Wim dat nu eenmaal graag wil. Minutenlang moeten we applaudisseren, juichen, fluiten en hem aanmoedigen als een Romeinse gladiator.. Ik voel me als een toeschouwer van een Amerikaanse talkshow, simpel klapvee, maar aan de andere kant creëert Wim Helsen hier wel een sfeer, want iedereen zit hier tenslotte om een leuke avond te hebben en doet gezellig mee.
Een Vlaamse komiek spreekt Vlaams, maar dat schijnt voor een aantal mensen uit het publiek al grappig genoeg te zijn, ongeacht wat hij vertelt. Gekke woorden als ‘zottenhuis’ een ‘klak’, beenhouwerij en een bakker die op zondag open is … Jeetje! Wat een cultuurshock! Wat een schattig volkje is het toch! Wat fijn dat Wim Helsen dit ons allemaal leert! Hij constateert dit ook zelf en attendeert de zaal er op dat het niet nodig is om elk gek Vlaams woord hardop te herhalen. Het zal wellicht ingestudeerd zijn, maar gelukkig doet het niet af aan het talent dat deze man bezit. Zijn fantasie is snel, origineel en ongelooflijk grappig. Hij vliegt over het podium, van links naar rechts, over zijn decor van houten banken heen. Wim Helsen is een ongeleid projectiel met een verhaal en dit verhaal is er om van af te wijken. Er is niet veel ruimte voor aandacht voor de actualiteit, het enige wat genoemd wordt is de fout van schaatstrainer Gerard Kemkers en hier kan geen cabaretier omheen.
De voorstelling lijkt tijdens de eerste 70 minuten niet echt een geheel, maar uiteindelijk weet Wim Helsen alle losse eindjes erg mooi aan elkaar te knopen. Wim Helsen is een absurdist, er zijn zoveel verschillende typetjes, rollen en tegenspelers die hij speelt, maar ze zijn allemaal geloofwaardig. Eén tip wanneer je deze voorstelling bezoekt: ga lekker onderuit zitten en laat het allemaal over je heen komen.
