"We have standards of beauty that aren
Lise Straatsma
BH MC / 04 mrt. 2010
Gezien in: Westergasfabriek

---

Een kijkje in de huiskamers van zes vrouwen. Brullende televisies, het lakken van teennagels en met huidskleurig ondergoed. MC maakte geïnspireerd door de documentaire Beperkt houdbaar van Sunny Bergman een voorstelling over vrouwen, en hun beleving van schoonheid.

In de documentaire Beperkt houdbaar onderzoekt Sunny Bergman het schoonheidsideaal van onze maatschappij. Onsmakelijke beelden van vaginacorrecties, photoshop-wonderen en een vorige generatie door heeft gevochten voor de emancipatie van de vrouw. Ze gooit zichzelf voor de leeuwen als ze gekeurd wordt door een Amerikaanse plastisch chirurg die met zijn hoofd tussen haar benen zegt "You need the full works, baby".

In BH zien we zes vrouwen die doodgegooid zijn en worden met beelden van modellen en plastische chirurgie. Met meerdere televisies op het podium die de hele voorstelling draaien valt er niet aan te ontkomen. Niets is goed genoeg en aan elk lijf kan wel gesleuteld worden. Als ze zichzelf niet met kritische blik beoordelen, doen ze dat wel bij elkaar.

De Surinaamse Jetty Mathurin (1951) toont met trots haar prachtige lichaam, en zegt in de slottekst niet voor niets: "Elk verval van mijn lichaam is mij dierbaar, omdat het iets over mijn lichaam vertelt. Alleen jammer dat niemand het meer streelt" Als oudste van het stel dames is zij het ‘geweten’ van de voorstelling. De Hindoestaanse Wandana Biekram laat schaamteloos haar lichaam op comprimerende manieren zien. Het vast tapen van haar vetrolletjes via haar borsten naar haar billen met ducktape maakt hilarische spektakel.

BH is geen pleidooi tegen plastische chirurgie. Schrijfster Marielle Sauers en regisseuse Marjorie Boston lijken de opzet te hebben gehad een theatervoorstelling te maken die de effecten van het schoonheidsideaal op vrouwen benadrukt. Geen terechtwijzing, maar een herkenbaarheid. Een duidelijke keus in wat 'goed' en 'niet goed' is lijkt er niet gemaakt. In de documentaire van Sunny Bergman lijkt dat veel meer het geval te zijn. Daar krijgen we een kijkje in andere culturen, die anders omgaan met het 'verval' van ons lichaam, daar vrede mee hebben of zelfs de pracht van inzien. Ook beelden van de feministische strijders van de vorige generatie zetten de toon in de documentaire. Er wordt er nadruk gelegd op het feit dat de schoonheidsnorm gebaseerd is op ‘gephotoshopte’ onrealistische beelden. Die norm meet zich aan gemanipuleerde beelden tegenwoordig, niet aan levende mensen. Er zijn in vroegere tijden ook schoonheidsidealen geweest, maar voor photoshop was dit gebaseerd op personen die daadwerkelijk bestonden.

In BH krijgen we een kijkje in de hoofden van zes vrouwen (en daarmee veel meer vrouwen) en wat ze bezighoudt. We zien het effect van alle informatie en beelden die deze vrouwen krijgen. Dit maakte het een herkenbare, eerlijke en vooral menselijke voorstelling. Af en toe lijkt het 'gezeik' daar de boventoon in te krijgen. De nadruk ligt op de 'mismaaktheden' van deze prachtige vrouwen, en wat we vooral te zien krijgen zijn onzekerheden en gekat heen en weer. Uit het publiek klinken kreetjes van herkenning en schaterlachen. Er worden aardig wat gevoelige snaren geraakt en de zes vrouwen vertolken vol overtuiging en zonder gêne hun rollen.